Ben...

Rüzgârı avucuma alıp yürürüm,
yağmuru omuzlarıma dost ederim.
Ne mevsimlerin hükmü geçer üzerimde,
ne de saatlerin.

Takvimler yalnızca kâğıttır bana;
ben zamanı, kalbimin attığı yerden ölçerim.
Dün pişmanlığım değildir,
yarın da korkum.

Kimseye ait değilim,
ama sevgim dokunduğu her şeyi
bir ömür kendine ait hisseder.

Bazen bir dağın sessizliği olurum,
bazen köpüren bir denizin taşkınlığı.
Bir çocuk kadar saf güler,
bir ihtiyar kadar derin susarım.

Yıkılmaktan korkmam.
En güzel ağaçlar,
en sert rüzgârlardan sonra kök salar.
Ben de her kırılışımda
kendime biraz daha yaklaşırım.

Ne alkışın peşinden koşarım,
ne de yargıların gölgesinde yaşarım.
Beni anlatacak tek şey,
arkamda bıraktığım izlerdir.

Kalbim göçebe bir kuştur;
hiçbir dala mecbur konmaz.
Uçmayı unutmamak için
bazen yalnızlığı bile sever.

Ben...

Gökyüzünü cebine sığdırmaya çalışan
inatçı bir düşçüyüm.
Yıldızlara yetişemesem bile
ellerimi uzatmaktan vazgeçmem.

Çünkü bilirim;
insanı yaşatan, vardığı liman değil,
ufkuna duyduğu özlemdir.

Ve bir gün,
adımı son kez rüzgâra emanet ettiğimde,
ardımdan "çok yaşadı" demesinler.

"Özgür yaşadı...
Sevdiği gibi sevdi,
güldüğü gibi güldü,
ağladığı gibi ağladı,
ve hiçbir zaman kendisi olmaktan vazgeçmedi."

Desinler...

İşte o zaman,
hayat bana değil,
ben hayata imzamı atmış olacağım.


21Ağustos 2026 Fethiye Ölüdeniz