Ona…
"Sevmek nedir?" dedim.
"Sevdiğinin yolunda ölmek" dedi.

"Yol" dedim.
"Alıp başını çekip gitmek" dedi.

"Gitmek" dedim.
Bir "ah" çekip, "sevdiklerinden, dostlardan vazgeçip ayrılmak" dedi.

"Dost" dedim.
Durdu. Gözlerini gözlerimin içine dikti.
"Dost zor günde yanındadır.
Ana, baba, kardeş... beni benden çok düşünen" diye mırıldandı.
"Aslında yüreğime nasıl koysam bilemediğim" dedi.

"Yürek" dedim.
"Bütün dünya güzelliklerini içine sığdıramadığım" dedi.

"Dünya" dedim.
"İyisiyle kötüsüyle hayatın bir yüzü" dedi.

"Yüz" dedim.
"Ardında ne gizli bilemediğim bir ifade" dedi.

"Giz" dedim.
"Hep çözmeye çalıştığım sır" dedi.

"Çalışmak" dedim.
"Ömür boyu bitmeyecek bir öykü" dedi.

"Öykü" dedim.
"Binlercesini yaşadım, içimde saklıyorum" dedi.

"Gizlemek" dedim.
"Korku, utanç... her şeyin bittiğini düşünmek" dedi.

"Şey" dedim.
"Sevda" dedi.

"Sevda" dedim.
"Sorgusuz sualsiz peşinden koştuğum" dedi.

"Koşmak" dedim.
"Doğumla başlar, ölüme kadar süren hayattaki bir maraton" dedi.

"Hayat" dedim.
"Yaşam...
Ama öyle kısa ki" dedi.
"Bir varmış bir yokmuş gibi."

"Niçin kısa?" dedim.
"Yaşanacak çok şey var, zaman yetmiyor" dedi.

"Hayatta yaşanması gereken ne var?" dedim.
"Önce aşk" dedi.

"Kaç kere?" dedim.
"Gerçek aşkı bulana kadar.
Onlarca kere. Belki yüzlerce kere" dedi.

"En büyük aşk nedir?" dedim.
"Bütün aşkların toplamı.
En yüce ve tek aşk.
Yaratanın aşkı" dedi.

"Önce O’na varsak olmaz mı?" dedim.
"Keşke olsa" dedi. "Ama önce yoğrulmak, çile çekmek gerek."

"Acı çekmek mi?" dedim.
"Evet. Aşkın acısında yok olmak" dedi.

"Yok olunca?" dedim.
"İşte o zaman yaşamaya başlarsın gerçek aşkı" dedi.

"Gerçek aşk?" dedim.
"O çok büyük" dedi.

Dumdum. Sustum.
"Neden sustun?" dedi.
"Yüreğim titredi" dedim.
"Neden?" dedi.
"Bilmiyorum. O çok büyük herhalde" dedim.

"Evet" dedi. "O çok büyük."
"Nerede?" dedim.
"Her yerde" dedi.
"Nasıl?" dedim.
"Yüreğini aç, bak" dedi.

Şaşırdım. "Yüreğimi açmak?" dedim.
"Korkma. Her şeye bir tebessümle aç, bak" dedi.

"Tebessüm" dedim.
"Her kapının anahtarı" dedi.

"Kapı" dedim.
"Girmeden bilemezsin" dedi.

"Ya korku?" dedim.
"Endişe. Üstelik bilinmeyenden korkar insan" dedi.

"Ben bilmiyorum" dedim.
"Neyi?" dedi.
"Kendimi" dedim.
"Sen kimsin?" dedi.
"Bir insanım" dedim.
Gülerek "Ya öyle mi?" dedi.

Merakla "Peki ben kimim?" dedim.
"Sevgiyle beslenen,
Yaradan’ın en sevdiği canlısın" dedi.
Şaşırdım. "Nasıl yani? Kimin sevgisiyle?" dedim.
"Yüce Yaratan’ın. Tanrı’nın" dedi.

Bir müddet dondum. Yine sustum.
Sonra "Kimsin?" dedim.

"Yüreğini aç, bak"
"SEN’im!
Senin iç sesin, vicdanın, kalbin" dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim...
Dinçer Dayı