0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
4
Okunma
Şimdi baklava önümde arkadaş,
ama tadı yok.
Çünkü o günkü çocuk hala aç.
Şimdi saçımı okşayanlar var,
ama geç kaldılar.
Çünkü o günkü çocuk hala üşüyor.
Ama olsun...
Benim içimdeki çocuk
şimdi başka çocukların saçını okşuyor.
Başka çocukların tabağına ekmek koyuyor.
Çünkü anladım:
_Allah seni bir gün aç bıraktıysa,
yarın tok olanlara merhametli ol diye._
Notre-Dame’ın kamburu sevildi,
ben sevilmedim.
Ama ben, sevilmeyenleri sevmeyi öğrendim.
İşte fark bu.
Dinçer Dayı
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
