Bugün Kayseri’de rüzgâr hiç esmedi,
ama sensiz geçen günlerin üzerine
bir gün daha eklendi.

Kayseri bugün başka suskundu;
sanki taş binalar bile
adını fısıldamaktan korkuyordu.

Sokaklar uzayıp giden bir yalnızlık,
kaldırımlar unutulmuş ayak izleri,
pencereler akşamı bekleyen
yorgun gözler gibiydi.

Erciyes uzaktan bakıyordu şehre;
başını gökyüzüne dayamış
koca bir yalnızlık gibi...

Bir zamanlar zirvesini örten karlar
bugün kavurucu sıcağın ellerinde eriyordu.
Her damla,
sanki dağın kalbinden kopan
sessiz bir hatıraydı.

Kayseri’nin taşına toprağına
sinmiş eski bir hikâye var bugün;
çarşılarında geçmişin ayak sesleri,
sokaklarında akşamın mahzunluğu...
Pastırmanın kokusuna karışan rüzgâr,
uzaklardan yükselen ezan sesi,
gün batımında kızıllığa bürünen tepeler...
Her şey yerli yerinde,
ama sen yoksun.

İnsan bazen bir şehri gezerken değil,
birini ararken kayboluyor.
Ben de Kayseri’nin sokaklarında
seni ararken
kendimi kaybettim.

Erciyes’in eteklerinde
akşam ağır ağır çökerken,
gökyüzü mor bir hüzne bürünüyor.
Dağın gölgesi uzuyor şehrin üzerine;
sanki koca Erciyes
Kayseri’yi değil,
benim yüreğimi örtüyor.

Bir zamanlar Erciyes’in beyazlığına bakıp
sonsuzluğa inanırdım.
Şimdi eriyen her kar tanesinde
bir vedanın izini görüyorum.
Kar eriyor,
günler geçiyor,
mevsimler değişiyor...
Ama bazı acılar
mevsim tanımıyor.

Anılar artık yüreğime
bir cam kırığı gibi batıyor.
Her hatırlayışımda
içimde eski bir yara uyanıyor;
kanıyor sessizce,
kimse görmeden,
kimse bilmeden...

Bazen bir şarkıda çıkıyorsun karşıma,
bazen bir sokak lambasının altında,
bazen Erciyes’in zirvesinde
eriyen bir kar tanesinde...
Her şey seni anlatıyor,
ama sen hiçbir yerde yoksun.

Bugün Kayseri’de rüzgâr hiç esmedi.
Erciyes sustu,
şehir sustu...

Gecenin koynunda yalnız bir ışık kaldı,
o da sensizliğin gölgesinde titredi.
Ben Erciyes’e baktım,
o bana baktı sanki;
zirvesindeki son kar tanesi erirken
içimdeki son umut da eridi.

Şimdi Kayseri gecelerinde
her yol seni arıyor,
her sokak adını fısıldıyor.
Ben ise
koca bir şehrin ortasında
kendime bile yabancıyım.
Çünkü sen gittin gideli
ne Kayseri eski Kayseri,
ne Erciyes eski Erciyes...

Ne de ben
dünkü benim.