Adına mavera dedikleri o sonsuz ışık seli,
tek bir sesin bile lekelemediği bir derya burası.
Gürültüsüz akıyor zaman,
gürültüsüz parlıyor her şey.
Göz almıyor bu aydınlık,
sarmalıyor sadece.

Burası mavera!
kalbim sustu burada.
Burası mavera!
içim duruldu burada.
Ne eksik var,
ne de fazla

Burada ne istenecek bir dünya kalıyor,
ne de aranacak bir kelime.
İçimdeki sızılar,
o keskin köşeler,
bu sessiz deryada eriyip pürüzsüzleşiyor.
Sadece saf bir huzur yayılıyor boşluğa.

Burası mavera!
kalbim sustu burada.
Burası mavera!
içim duruldu burada.
Ne eksik var,
ne de fazla

Şimdi ne bir liman arıyorum yanaşacak,
ne de bir rüzgâr bekliyorum kendime.
Ruhum, kendi derinliğinde duruldu;
bütün yollar silindi.

Burası mavera!
kalbim sustu burada.
Burası mavera!
içim duruldu burada.
Bütün menziller
bu ışıkta son buldu.