ELVEDA MEMLEKETİM

Elveda memleketim…
Bir sabah
gölgemi kapında bırakıp gideceğim.
Çocukluğumun dizlerinde açılan yaraları,
duvarlara sinmiş sesimi,
akşamları erkenden kararan
o eski gökyüzünü
yanıma alamayacağım.
İnsan bazen
bir şehirden değil,
kendi geçmişinden çıkar yola.

Dağların kalacak ardımda,
rüzgârın saçlarımda.
Bir taşın suskunluğunu
yıllarca taşıyacağım içimde.
Meğer memleket
doğduğun yer değilmiş yalnız;
ilk korkunun,
ilk sevincin,
ilk “neden?”inin
toprağa düştüğü yermiş.
Benim bütün sorularım
senin göğünde kaldı.

Şimdi önümde uzun yollar var.
Her yol başka bir sabaha,
her sabah başka bir yalnızlığa çıkıyor.
Gittiğim şehirlerde
kimse bilmeyecek
hangi sokağın beni büyüttüğünü,
hangi kapının ardında
çocukluğumu susturduğumu.
Ben anlatmayacağım.
Bazı hikâyeler
insanın dilinde değil,
yüreğinin en eski yerinde yaşar.

Bir gün dönersem sana
beni tanıyamayacaksın belki.
Evler değişecek,
sokaklar başka adlarla çağrılacak,
ağaçların gölgesi
başka çocukların üzerine düşecek.
Ben de değişmiş olacağım.
Ama bir rüzgâr
dağlarından kopup yüzüme değdiğinde
bütün yıllar susacak.
Ve ben
yeniden çocuk olacağım.

Sana yalnız sevgiyle gitmiyorum.
Kırgınlıklarım da var.
İçimde kapanmamış
eski kapılar,
söylenmemiş sözler,
geceye emanet edilmiş
bir avuç gözyaşı var.
Yine de
insan memleketine kızsa bile
ondan bütünüyle vazgeçemiyor.
Çünkü bazı bağlar
ip değildir;
kök.

Şimdi bir bavul hazırlıyorum.
İçine birkaç eşya,
birkaç fotoğraf,
birkaç suskunluk koyuyorum.
En alta
kimsenin göremeyeceği
bir avuç çocukluk bırakıyorum.
Bavul kapanıyor.
Ama yüreğim kapanmıyor.
Çünkü insan
memleketinden giderken
kapıyı değil,
içindeki bir odayı açık bırakıyor.

Belki yıllar sonra
bir tren geçecek uzaklardan.
Penceresinde
dağlarının silueti görünecek.
Kimse fark etmeyecek
neden birden sustuğumu.
Ben gözlerimi kapatacağım.
İçimde eski bir sokak açılacak,
bir çocuk koşacak oradan,
saçları rüzgârda…
Bana dönüp
hiçbir şey söylemeden
el sallayacak.
Ben anlayacağım.
Bazı vedalar
hiç bitmez.

Elveda memleketim…
Ben senden gidiyorum,
ama seni bırakmıyorum.
Çünkü memleket
haritada kalan bir yer değil;
insanın
ömür boyunca taşıdığı
ilk gölgedir.
Nereye gidersem gideyim
bir yanım sende kalacak.
Ve günün birinde
bütün yollar sustuğunda,
bütün şehirler yabancılaştığında,
ben son kez
toprağa eğilip
bir isim söyleyeceğim:
Senin adın.
Sonra anlayacağım—
Ben senden hiç gitmemişim.
Sadece
kendime doğru yürümüşüm.

Siir
Zeyno can