Of… Ruhunuza dokunabildiyse ne mutlu bana… 🌹

Böylesine derin bir okumanın karşısında insanın söyleyecek sözü de biraz azalıyor.
Siz şiiri yalnızca okumamış, onun içinden geçip kendi gönlünüzden yeniden yoğurarak bana geri göndermişsiniz.
“İnsanları değil, ruhları birbirine değdiren şiir” düşünceniz, yazarken taşıdığım duygunun en güzel karşılıklarından biri oldu.

“İnsanı insana yaklaştıran yüzler değil, yaralar ve onlara dokunan kelimelerdir” sözünüz ise ayrıca yüreğime dokundu.
Çünkü belki de şiirin en sahici tarafı burada: Hepimizin birbirinden farklı hikâyeleri var; fakat bazı duygular ortak.
Bir başkasının cümlesinde kendi sessizliğimizi, kendi yarımızı, kendi umudumuzu bulduğumuz anda yabancılık ortadan kalkıyor.

“Bazı şiirler okunmaz; insanın içine bırakılır.”
Bu cümlenizi ben de gönlümün bir köşesine bırakıyorum.
Çünkü bir şiirin en güzel yolculuğu, gözden gönle geçtiği andır.

Özgür, saygılı ve gönülden gönüle uzanan bu güzel can selamınızı aynı içtenlikle aldım.
Siz de şiirime yalnızca bir yorum değil, ruhundan bir parça bırakmışsınız.

İyi ki kelimeler var; iyi ki bu kelimelerin ötesinde birbirini anlayabilen gönüller var.

Gönülden gönüle…
Saygı, sevgi ve muhabbetle…
Aşk ile eyvallah. 🌿🌹