Aleme baktıkça divana oldum
Kursağı hak sözü alan kalmadı
Sahte kâr işlere içerden güldüm
Doğru işleyeni gören kalmadı

Yalan dolan oldu insanda sözler
Kötülük yapar utanmıyor yüzler
Kime anladağın gerçeği bizler
Haklı söze hürmet eden kalmadı

Mülle okuduğun istamaz tuta
Hilelik ediyor canıma bata
Din adına seni istiyor uta
İslam’ın yolunu tutan kalmadı

Sofular kayb etti yolu erkânı
Gelin biz bulağın derde dermanı
Gitmesin alemin dini imanı
Yol erkânda kâmil duran kalmadı

Dervişlik cihanı dolanmak değil
Kendin eve koyıp gizlenmek değil
Şal ile hırhayı kullanmak değil
Hırhanın kadirin bilen kalmadı

Çocuk atasına saygılar etmez
Destur olmadıysa hayatı bitmez
Gibi düz giderdi gibi de gitmez
Atasına kulak veren kalmadı

Kadınlar düz geyi hayalar kaktı
Dosta destek olsa başına çaktı
Düşkünün üstüne buhtenler yaktı
Hak gelende hakkı diyen kalmadı

Her kime dost oldum utmak istedi
Gerçek dost odur ki dar gün yaradı
Haram gör ediyor kalpler karadı
Kalbi dile bağlı beyan kalmadı

Eğilim değişlendi yağmur inmedi
Gönüller taş oldu rızka kanmadı
Yıllar hasratımı doğru sanmadı
Milletin halini soran kalmadı

Sevda yalan oldu arardi lezzet
Kendinde sözü yok istiyoru cennet
Ne aşık ne maşuk kalmayıp heybet
Kerem gibi aşka yanan kalmadı

Bülbül ötemez gördüm uçtu dalından
Zengin bilmez fakir kimse halinden
Acı lezzet kâlı dostun belinden
Fakirin zadını yiyen kalmadı

BABAOĞLU yeter kes burada sözü
Hiç kimse aramaz doğruyu dizi
Seçilmez karışıp koyun le kuzu
Dağıldı sürüler süren kalmadı

Casim Babaoglu
Irak – Telafer