Kentin gürültüsünü
bir kibrit çöpü gibi kırıp
mor ve lekesiz bıraktım
bu akşamüstünü
seni
bir şapkanın gölgesinden
düşürüyorum boşluğa,
kuyunun içinde üç vagon,
dördüncüde fesleğen telaşı

biliyorum,
sesin paslı bir bozuk para gibi
düşecek avuçlarımdan.
duvarda unuttuğumuz o leke
omzundaki kuşu sayıklayacak yalnızca

biz kırık bir kentin
balkonlarına sığınmışız,
saat kulesinde
ötüşen dilsiz güvercinler
ve parmak uçlarında
eskiyen tren saatleri.

susmak,
bir saatin içinde kendini eksiltmekmiş
bunu en çok sen gidince anladım

Şimdi,
ceketini asan yalnızlıklar geçiyor içimizden,
köprüler biraz daha kimsesiz
bir yabancı kapıyı aralıyor,
odadan
yere düşmüş bir gökyüzü çıkıyor

sen suskunluğunu giyiniyorsun
aynalar yüzünü hatırlamıyor artık
ceplerimizde birkaç sönük sokak feneri,
bir de birbirimize söyleyemediğimiz
o son cümle

gece ilerliyor.

sen hâlâ oradasın
gözlerinin içinde
kapanmamış bir kapı gibi

ben ise
o kapının eşiğinde
kendimden eksiliyorum.