0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
41
Okunma
Kalbimi put sanıp kırdılar,
oysa ben yalnızca inandığım bir sessizliği taşıyordum.
Bir avuç ışık saklardım içimde,
kimseye göstermedim — belki de o yüzden.
Sevgiye dokunmak istedim,
ellerim taş kesildi.
Dualarım döküldü,
sözlerim sustu,
ama içimde hâlâ bir çocuk ağlıyordu.
Ben kimseye tapmadım,
sadece bir yüzün gölgesine uzandım biraz.
Onlar gördüler,
adını bilmedikleri şeyi korkuyla ezdiler.
Kalbimi put sanıp kırdılar,
ama bilmediler —
kırılan her parça yeniden atan bir kalp oldu.
Şimdi sessizim,
ama her susuşumda bir yıldız yanar içimde.
Sinan Bayram
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
