Harika bir eser, şiir. Çiçeğin tarihi.
Şiiri ve usta şairi kutluyorum.
Yüreğine sağlık.
Özel ve güzel.
Tebrikler.
Selamlar saygılar sunarım ✍️☕🙏

Bu güzel şiirde anlatılan canlı bence halk arasında sazlık denilen kamıştır sığ göllerde bataklıkta yetişir belli bir uzunluğa erişince kesilip çardak hasır sepet vs yapılır kutuları da yakılır
Umarım şiirin sorusunu bilmişimdir
Şiirin anlattığı manevi ve felsefi derinliğin dibi görünmüyor zaten
Yüreğinize sağlık tebrikler selamlar 🖖 saygılar

Üstadım, bu şiirinizi okurken öznenin ne olduğunu anlamaya çalıştım. Şiirin ilerleyen mısralarında köküne bağlı olan bir varlık sadece ağaç olarak algılanabiliyor. Gölge... Ağaçların insanların dinlenebileceği tek yer. Ve doğa katliamına da değinen usta kalem, kesilmek kader olarak betimleniyor. İnsanlar da bazı zamanlar kaderinden kaçamıyor. Kök insanı sabit tutan bir gerçek. Ustacaydı, felsefi yönden daha derin anlamı vardır mutlaka. Ustaca şiirinizi ve sizi tebrik ediyorum. Saygılar selamlar.

Kaleminizi sizi kutluyorum
Gönül sesiniz hiç susmasın
Kaleminiz hüzünden kederden değil
İlhamdan umuttan ve güzellikten konuşsun
Nice güzel dizelere
Selam ve saygılarımla hocam

Saygıdeğer,çok kıymetli Celil ÇINKIR Üstadım;

"Bilenlere Ben Neyim" adıyla daha ilk dizeden okuru bir bilmecenin içine çekiyorsunuz..
“Delibal” olarak veren şiiriniz, ilk bakışta bir doğa bilmecesi gibi görünse de dizelerin arasına indikçe çok daha derin bir hayat hikâyesine dönüşüyor.
Bir ağacın kendi dilinden anlattığı varoluş mücadelesini; bağlılığı, çaresizliği, kesilmeyi, kullanılmayı ve yine de hayata bir biçimde hizmet etmeyi öylesine incelikli işlemişsiniz ki, şiir ilerledikçe “Delibal” yalnızca bir ağaç olmaktan çıkıp adeta insanın kendisine dönüşüyor.

“Ne çiçeğim, ne ağaç, eşim yok, benzerim yok / Bataklığımdan başka, sığınacak yerim yok” dizeleriyle başlayan bu yalnızlık, şiirin ilerleyen bölümlerinde daha da derinleşiyor. Kendi köklerine bağlı fakat kaderine hükmedemeyen bir varlığın hikâyesini anlatırken aslında insanın da hayat karşısındaki çaresizliğine dokunuyorsunuz. “Ben bana hükmedemem” sözü, şiirin en düşündürücü damarlarından biri. İnsan da çoğu zaman kendi hayatının sahibi olduğunu sanırken, görünmeyen şartların, zamanın ve kaderin çizdiği sınırlar içinde yaşamıyor mu?

“Celladımla tanışmam, ya Ocak, ya Şubat’ta” dizesi ise şiirin hüznünü başka bir noktaya taşıyor. Ölümünü getirecek kişiyi önceden bilen fakat bundan kaçamayan bir ağacın sessizliği var burada.
Buna rağmen “Köklerime gölgeyim” diyebilmek, bana göre şiirin en güçlü vefa imgelerinden biri.
Kendisine kıyanın bile hayatına gölge olabilmek, tabiatın insan karşısındaki karşılıksız cömertliğini de hatırlatıyor.

Dallarının köy fırınında, hasırda, kavalda başka bir biçimde yaşamaya devam etmesi de çok anlamlı.
Kesilen gövdenin aslında bütünüyle yok olmadığını; başka bir nesneye, başka bir sese, başka bir ihtiyaca dönüşerek varlığını sürdürdüğünü anlatıyorsunuz.
Hele “Sesimin türkülere, hoş nağme katışından / Kaval için gözdeyim” dizelerinde ölüm ile yeniden doğuş arasında çok güzel bir bağ kurulmuş. Bir ağacın gövdesinden çıkan kavalın insanın türküsüne ses olması, yok oluşun bile başka bir varoluşa dönüşebileceğini düşündürüyor.

Göçmen kuşlara “güle güle” diyememesi ve avcıların “kardeşim, kadim dostum” diye nitelenmesi ise şiirdeki doğa-insan ilişkisini sorgulatıyor.
İnsan, doğanın kardeşi ve dostu olması gerekirken onu kendi amaçları için tüketen bir varlığa dönüşebiliyor.
“Balığa vebaldeyim” sözü de bu yüzden yalnızca bir ağacın kaderi değil, bütün bir ekosistemin birbirine bağlılığını hatırlatan güçlü bir ifade.

Ve final…
“On binimde birimin, görürüm zaferini / Delibal bu âlemde, boyumun değerini” diyerek şiirin başından beri sakladığınız sırrı nihayet açıyorsunuz.
Okur, bütün dizeleri geriye dönüp yeniden düşündüğünde, başta bir bilmece gibi görünen her ayrıntının aslında yerli yerine oturduğunu fark ediyor.

Şiirinizin en güzel taraflarından biri de şu: Delibal’ı anlatırken aslında “Bilenlere ben neyim?” sorusunu okura değil, biraz da insanın kendisine yöneltiyorsunuz.
Kök saldığı yere bağlı, kaderine hükmedemeyen, kesilse bile başka biçimlerde yaşamaya devam eden ve ölümünde bile bir işe yarayan bu sessiz varlık üzerinden; vefa, kader, tabiat, insanın tüketiciliği ve yeniden varoluş üzerine düşündürüyorsunuz.

Bilmeceyi çözdüğümüzde bir ağacın adını öğreniyoruz; şiiri çözdüğümüzde ise biraz da insanı öğreniyoruz.

Kaleminize, doğayı böylesine konuşturup onun sessizliğinden böylesine anlamlı bir ses çıkaran yüreğinize sağlık .
Çok özgün, çok katmanlı ve düşündüren bir çalışma olmuş.
Selam ve saygılarımla 🌹
pkze-mavikatre 💧

Felsefi derinlikte
dervişana
soran sorgulayan dizeler
DELİBAL
yüreğine sağlık ustam

Yüreğinize ve kaleminize sağlık, çok güzel ve anlamlıydı şiiriniz.
Saygı ve selamlar.