SevgiyLe Göçelim

Bir temmuz sabahında aralandı bu perde,
İlk nefesle başladı ömrün garip sevdası.
Yıllar birer birer aktı gitti de geride,
Kaldı; çocukluğumun masumane edası,
Gözlerimde bir çizgi, saçlarımda aktan iz,
Zaman bir nehir gibi; Sevgiyle göçelim.

AkçatarLa köyünden,
Eyüpsultan yoluna,
Gönül ne sevdalar yaktı,ne yangınlar söndürdü.
Hayat bazen gül verdi şu yorgun sol yanıma,
Bazen de hazan vurup yaprak gibi döndürdü.
Maziye selam olsun, dünü bugünü katıp,
Her geçen hatırayla; Sevgimizle göçelim..

Diz dize döküldü yüreğimden heceler,
İREMCİK goncasında büyüdü her bir şiir.
Sessizliğe büründü pierloti de geceler,
Mürekkep biter iken akıp gitti bu şehir.
Şimdi bir "Sıfır Noktası",nefesler derin derin,
Demir atan zamanla; SevgiyLe göçelim..

Kırılmasın hiç kimse, incinmesin tek bir can,
Sevgiyle dokunduğum her yürek var olsun yar.!
Ömür dediğin nedir; bir var imiş bir de yok,
Her veda bir hüsnühat,her ayrılıkta ar var.
İsocaN-İ’ım söz biter, kalem düşer elinden,
Dünyanın baki kalan o en güzel sesinden:
Kırıp dökmeden dostlar; Sevgiyle göçelim..

(İsocaN-İ) İsmail SEZGİN 16/08/2026
Gümüşyaka