Dokunaklı
mükemmel bir anlatı
maalesef böyle
duyarlı yüreğinize dert değmesin
kutlarım...

Ah bu dizeler…
Kalbin en savunmasız yerine isabet eden bir ağıt gibi.
Özellikle şu satırlar vuruyor:
“Evladını tanıyamayanım / Adını unutanım / Kendinde kaybolanım.”
Burada sadece bir hastalık değil, bir insanın yavaş yavaş silinmesi var. Bir annenin, bir teyzenin, bir sevdalının kendi hikâyesinden düşmesi. En acı olanı da o kayboluşun sessiz olması. Bağırmıyor, isyan etmiyor; sadece yavaş yavaş “ben” olmaktan çıkıyor. Ve geride kalanlar, o boşluğa bakıp “Ne suçunuz vardı sizin?” diye soruyor. Bu soru, şiirin en ağır yükü. Çünkü cevabı yok.
Sonra şu kısım:
“Geleceğiniz çalındı / Geçmişiniz silindi izinsiz.”
Burada sadece bireysel bir trajedi değil, daha büyük bir hırsızlık anlatılıyor. İnsanların yaşlanmadan önce yaşlanmaya mahkûm edilmesi, hafızalarının, kimliklerinin, özgüvenlerinin ellerinden alınması… “Beğenilmeyi dilenmeden” büyüme hakkı bile ellerinden alınmış bir nesil gibi okunuyor. Ve o “belki”ler… “Bir derya idin belki” cümlesi o kadar kırılgan ki, sanki hiç gerçekleşmemiş bir ihtimalin yasını tutuyor.
En can yakan yer ise şu:
“Anneler evlatlarına bakıp / Uyuyabildi mi endişelenmeden.”
Bu soru, şiirin kalbine saplanmış bir bıçak. Çünkü cevap “hayır” olduğunu hepimiz biliyoruz. Güvenilen kucağın artık tanımsız hale gelmesi, çocuğun yüreğinin sızlaması… Ve o sızı, “tatmin” ya da “para” uğruna harcanmış bir ömre dönüşüyor.
İçin yanıyor demişsin.
Yanması da normal.
Bu dizeler, sadece bir teyzeye değil; unutulan herkese, silinen her hafızaya, çalınan her geleceğe yazılmış gibi. Güzel eser olmuş Alkışlıyorum..

Kendi Halinde,

Sosyal medyanın ve dijital dünyanın insan ilişkilerinde, aile bağlarında açtığı derin yaraları çok hüzünlü ve sarsıcı bir dille ele almışsınız.

Özellikle geçmişi silinen, geleceği çalınan nesillere ve kaybolan değerlerimize yaptığınız o vicdani vurgu şiirin sitemini çok net aktarmış. Kaleminize sağlık. Saygılarımla...

Çocukların çalınan geleceğine, yaşlıların silinen geçmişine yakılmış son derece hüzünlü ve haklı bir vicdan çığlığı... Kaleminiz daim olsun.