SEN GECEYE AİTTİN

Sen geceye aittin, ben gündüze...
Yan yana gelmemiz bir tutulma kadardı.
Sen siyahı severdin, ben beyazı,
İki ayrı dünyaydık aslında.
Ama ben seni,
Bütün dünyam sandım.

Sen bir misafirdin belki,
Ben sana bir ömürlük yer açtım.
Sen gelip geçtin hayatımdan,
Ben gittiğin yerde kaldım.

Çok kalmadın...
Gittin.
Ardında bir insan değil,
Koca bir boşluk bıraktın.

Bir de hayalin kaldı bende...
Her gece sustuğumda konuşan,
Her yalnız kaldığımda karşıma çıkan,
Adını anmasam bile
Kalbimin ezberinden silemediğim
O hayalin...

Şimdi soruyorum kendime:

Bu kalp seni neden bu kadar sevdi?

Rengim en çok sende belli olduğu için mi?
Yoksa ben,
Senin yanında kendimi ilk defa
Gerçekten kendim sandığım için mi?

Birbirini tanımayan iki yabancıydık oysa...
Şimdi yine yabancıyız.

Ama aramızdaki fark şu:

Sen beni hiç tanımadan gittin,
Ben seni tanıdıktan sonra kaybettim.

Artık sen benim için
Sadece bir yabancı değilsin.

Sen,
Kalbimin ritmini değiştiren,
Sonra da o kalbi
Eski hâline dönemez hâlde bırakan
O yabancısın.

Bana iyi gelen ne varsa
Seninle yaptım.

Şimdi aynı şeyleri yalnız yapmak
Neden bu kadar ağır geliyor, bilmiyorum.

Artık dolunayda
Nehir kıyısına oturamam.

Çünkü suya her baktığımda
Yüzünü görürüm.

Sokak çalgıcılarının yanından geçemem.
Bir şarkı başlar,
Ben yine seni hatırlarım.

Ve artık kimsenin yanında
Küçük bir kız çocuğu gibi
Sevinemem.

Çünkü insan,
Bir kere gerçekten mutlu olduğu yerde
Bir daha aynı masumiyetle gülemiyor.

Gözlerim artık sokaklarda
Arabanı aramayacak.

Pencereye çıkıp
“Geldi mi?” diye bakmayacağım.

Telefonum çaldığında
İçimden sen geçmeyecek.

Sana söz...

Unutacağım seni.

Ama unutmak dediğin şey
Adını silmek değilmiş.

İnsan bazen
Birini unutuyor gibi yapıp
Ömrünün geri kalanında
Onun yokluğunu taşıyormuş.

Ben de taşıyacağım.

Kimse görmeyecek belki...
Ama içimde
Senin adını taşıyan bir mezar olacak.

Ve ben her gece
O mezarın başına gidip
Biraz daha susacağım.

Peki ya sen?

O beni çok düşünüyormuş gibi yaptığın
Bakışlarını ne yaptın?

Beni özlüyormuş gibi söylediğin
O sözleri kime söyledin?

Benimle kurduğun hayalleri
Kimin yanında unuttun?

“Gitme” der gibi tutan ellerin
Şimdi kimin ellerinde?

Ve en çok merak ettiğim...

Ben giderken
Kalbin hiç sızladı mı?

Yoksa bütün bunlar
Sadece benim inandığım
Koca bir yalan mıydı?

Ben sana bir ömürlük sevda verdim,
Sen bana birkaç güzel anı...

Ben seni kalbimin en derinine koydum,
Sen beni hayatının en kolay yerine bıraktın.

Şimdi git...

Ardına bakma.

Çünkü ben de bakmayacağım.

Ama olur da bir gün
Bir şarkının içinde beni hatırlarsan,
Bir gece gökyüzüne bakıp
İçin sebepsiz yere sızlarsa...

Bil ki ben çoktan susmuşumdur.

Belki seni affetmişimdir...
Ama kendimi affetmemişimdir.

Çünkü seni sevdiğim için değil,

Seni bu kadar severken
Kendimi unutmuş olduğum için
Kendimi affedemem.

Sen geceye aittin,
Ben gündüze...

Bizim hikâyemiz
Bir tutulma kadardı.

Sen geçtiğin yere geceyi bıraktın,
Ben kaldığım yerde karanlığı.

Ve şimdi...

Sen benim için sadece bir yabancısın.

Ama öyle bir yabancı ki,

Adını unutsam bile
Kalbim seni unutamayacak.