Hiç aklımda yokken girdin hayatıma,
Yorgun bir kalbe sessizce misafir oldun.
Yarım kalmış heveslerim,
Solgun hayallerim,
Bir türlü yaşayamadığım yarınlarım...
Hani insanın kursağına düğümlenen bir sızı vardır ya;
Hepsi orada kaldı.
Ben sustum...
Onlar adına imtihan dediler.
Yine de korkmadım.
Her şeyi göze aldım.
Yorgunluğumu, kırgınlığımı, geçmişimi geride bırakıp
Seninle aynı yolda yürümeye niyet ettim.
Meğer en derin yara,
En güvendiğin yerden açılırmış.
Keşke bunu senden öğrenmeseydim.
Şimdi içimde dinmeyen bir kavga var.
Bir yanım,
"Olmaz." diyor.
"Bu, karakterine de duruşuna da yakışmaz."
Diğer yanım ise hiçbir söz dinlemiyor.
Hayalin,
Her gece gözlerimin önüne usulca düşüyor;
Ben, düşüncelerinin esiri oluyorum.
İstemsizce uzanıyor elim telefona...
Belki bir ses,
Belki bir haber,
Belki de senden kalan küçücük bir umut...
Ne kendimden vazgeçebiliyorum,
Ne de senden.
Biliyor musun,
En çok ne acıtıyor canımı?
Sen, benim çizgilerimi aştığım tek insandın.
Ben ise,
Senin yol üstünde uğrayıp
Bir fincan kahve içtikten sonra
Ardına bile bakmadan ayrıldığın
Sıradan bir mola yeriymişim.
Ben ömür sanmıştım,
Sense sadece kısa bir durak...