Başını yasladığın sessizliklerde
Baykuşlar yırtar sabahlarını.
Yıldızlar düşer gözlerinden yere,
Toplayamazsın kırıklarını.

Kâküllerine tırabzanlar döşeyen
Uykusuzluklar çöker üstüne.
Kehribar rengi kırgınlıklar
Bırakırlar avuçlarına.

Ve bilir misin?
Avuçlarında orman yangınları.
Söndüremezsin,
Çünkü su değil, gözyaşı lazım.

Aldırma.
Çoğumuz geç kalmadık mı?
Ve hep erken değil miydi ayrılıklar?
Neresinden bakarsan bak,
Eksik değil mi yaşamlar?

Kimimiz bir söze geç kaldık,
Kimimiz bir sarılmaya.
Kimimiz "gel" demeye,
Kimimiz "git" dememeye.

Yarım kaldı dualarımız,
Yarım kaldı sevdalarımız.
Tamamlanan ne var ki bu dünyada?
Her insan biraz eksik, biraz yarım.

O yüzden avuçlarındaki yangına aldırma.
O yangın seni ısıtan tek şey.
O kırgınlığın kehribar rengine aldırma.
O renk seni sen yapan tek iz.

Başını yasla yine sessizliğe.
Baykuşlar ötsün.
Sabahlar yırtsın.
Ama sen yanmaya devam et.

Çünkü yanan avuçlar,
üşüyen kalpleri ısıtır.
Dinçer Dayı