Şu an ikimiz
adını koyamadığımız bir yerdeyiz.

Öyle ki...
Ne sen bana aitsin,
Ne de ben sana.

Ne sen benden vazgeçebiliyorsun,
Ne de ben senden geçebiliyorum.

Tamamen...
Ne vedası var bu hikâyenin,
Ne de kavuşması.

Sadece yarım kalmışlığı...

Bir eşiğin tam ortasında durmak gibiyiz.
Ne içeri girebiliyoruz,
Ne dışarı çıkabiliyoruz.
Kapı aralık, ama aradan geçilmiyor.

Konuşsak olmuyor,
Sussak daha çok oluyor.
Sarılsak eksik,
Ayrılsak yarım.

Ne dün bitti,
Ne yarın başladı.
Bugün de gelmiyor, gitmiyor.

Belki de en zoru bu.
Arafta sevmek.
Cehennemde yanmamak,
Cennete girememek.

Biliyor musun?
Bazı hikâyelerin sonu yazılmaz.
Sadece ortada bırakılır.
Ve o ortalık,
İnsanın ömrünü yer.

Ama yine de...
Ne sen gidiyorsun,
Ne ben bırakıyorum.

Çünkü bazı yarım kalmışlıklar,
tam olmaktan daha kıymetlidir.
Dinçer Dayı