Herkesi öldürüyoruz sevgili dostum;
Bak çevremizde kimse kalmadı.

Kimine kin besledik silahımızla,
Kimine kızdık sözlerimizle,
Kimine inatlaşıp yaptıklarımızla,
Ve kimine de kahredip yapmadıklarımızla...

Ya...
Susarak öldürdük.
Görmezden gelerek öldürdük.
"Sonra konuşuruz" diyerek öldürdük.

Farkında mıyız?
En keskin bıçak dilimizde.
En ağır kurşun umursamazlığımızda.

Bir merhaba esirgedik, gitti.
Bir özür geciktirdik, küsmüş.
Bir el uzatmadık, düşmüş.
Bir sarılmadık, soğumuş.

Öldürmedik mi?
Öldürdük.
Toprağa değil...
Kalbine gömdük.

Şimdi dönüp bakıyoruz:
Sağımız solumuz boş.
Telefon rehberimiz kalabalık,
arayacak bir canımız yok.

Çünkü her "haksızsın" dediğimizde,
Her "boşver" dediğimizde,
Her "anlamaz zaten" dediğimizde...
Birini toprağa verdik.

Ya...
Vakit varken konuşalım.
Vakit varken sarılalım.
Vakit varken "hakkını helal et" diyelim.

Yoksa bir gün uyanacağız...
Ve öldürecek kimsemiz kalmayacak.
Çünkü öldürecek kimse kalmamış olacak.
Dinçer Dayı