Saygın Şairem..
Bu şiir, gönlü bir savaş alanı gibi görüp ona adım adım emirler yağdırıyor.
“Düşme gönül dillere” refreni, bir tembih değil; bir yemin.
Şair diyor ki:
Dostun bahçesinde al ve ak güller açarken bile gözyaşını savurma. Çünkü o gözyaşı, senin en özel yaranı yabancı dillere taşır.
Ömür kervanı hızla geçiyor; sen hâlâ yabancının tatlı kelamına bal deyip peşine düşme.
Kendi yaranı kendin sar, sırrını ele verme. Ufak bir fırtınada yolu şaşırma.
Yolda çalılar, dikenler olacak; feleğe sitem etme, edep libasını asla çıkarma.
Ve en ağır darbe: Cahili rehber edinme.
Bu şiir, “gönül”ü bir çocuk gibi değil, bir kale gibi görüyor.
Kalenin kapısını her tatlı söze açan, sonunda o kaleyi yabancılara teslim eder.
Şair, gönlü korumak için sert, neredeyse acımasız bir disiplin istiyor:
Ağlama, anlatma, inanma, uyanma, edepsizleşme, cahile uyma.
Kısaca:
Gönlünü herkese açan, sonunda gönlünü kaybeder.
Bu şiir de o kaybı engellemek için yazılmış, sert ve güzel bir uyarı. Kutlarım..

Üstadım, Tülay Aslan’ın kaleme aldığı bu eser; hayatın sillesini yemiş, erdemi ve susmayı merkeze koyan, nasihat niteliğinde çok asil ve usta işi bir şiir olmuş.
İlk bendden itibaren "Ağlayıp da gözyaşın saçma düşme gönül dillere" diyerek insanın kendi mahremini, derdini elalem diline düşürmemesini ne kadar zarif ve vakur bir dille tembihliyor. İkinci bendde yer alan "Gönül derdini sakın beyhude ellere taşıtma / Her tatlı kelamı bal sanıp düşme gönül dillere" mısraları, dışarıdaki riyakâr sözlere karşı kalbi koruma çağrısı olarak adeta bir manifesto gibi yükseliyor.
Özellikle üçüncü benddeki "Edebin libasını hiç çıkarma aman üstünden / Cahili rehber edip yola düşme gönül dillere" dizesi ise şiirin omurgasını oluşturuyor; insanın edebi ve asaleti elden bırakmaması gerektiği gerçeğini yüzümüze çarpıyor. Nakarat gibi her kıtada yankılanan "düşme gönül dillere" uyarısı, gönlün haysiyetini korumak adına verilmiş en güzel öğüt.
Kalemine, yüreğine sağlık Tülay Aslan’ın. Bu değerli ve hikmet dolu eseri buraya taşıyan o seçici gözüne sağlık Üstadım!