GÖNLÜMDE KALANLAR
Bu dünya yüzünde umut da yorgun
Her gönül bir yerde yaralı durgun
Kime el uzatsam hesabı sorgun
Sevgi diye sarıldığım taş çıktı

Yıllarım ardından bir sızı kaldı
Her umut kapımda sessizce daldı
Ne kadar dirensem içimden çaldı
Bahçemde açan gül dikenli çıktı

Dost diye bağrına bastığım gitti
Geceler üstüme karanlık çöktü
Gönlümün içinde bin yara bitti
Söz veren dillerden zehirler aktı

Bir ömür uğruna nice yol aştım
Kimi gün ağladım kimi gün taştım
Hak bildiğim yolda kendimle savaştım
Kazandım sandım da hep yalan çıktı

Gönlümde ne varsa verdim insana
İyilik ektikçe döndü ziyana
Güvendim sonunda kaldım virana
Dost sandığım nice yüzler el çıktı

Gün gelir devran da döner elbette
Her kulun hesabı yazılır defterde
Bugün gülenlerin yarını nerede
Zamanın terazisi doğru çıktı

Ben yine umudu bırakmam elde
Güneş doğar elbet en koyu gecede
İnsanlık ölmedi şu yalan yerde
Küllerden doğacak bir gönül çıktı

12.08.2026
Aybars KARLIDAĞ