Vuslat Ve Sitem

​Benim başımda Fatiha okunuyor,
Fazla değil az ama şifa oluyor.
Yalancı dünyaya veda ettim ben,
Benliğimi, kimliğimi kaybettim.

​Sonu yoktu bu aşkın, bu yaşamın,
Yaralarım kanıyordu, artık durdu.
Saat durdu, zaman bitti nihayet,
Vuslata vardım sonunda, her şey sustu.

​Ölümden çok korkuyordum yaşarken,
Şimdi korkmuyorum, geçti o rüya.
Asıl dünyada yaşayan insanlardan,
Korkmam lazımmış, bilemedim hayatta.

​Menzile vardım artık, acılarım azalır mı?
Şimdi hesap vakti geliyor derinden.
Her şey son buluyor, kalabalık dağılıyor,
Kimi pide yeme derdinde, kimi dedikoduda.

​Acımı sadece ölen mi çeker derler?
Biz eskiden komşu vefat edince,
Üç gün evde televizyon açmazdık,
Şimdi mezarlıktan çıkınca hemen...

​Taziye evinde siyaset, spor konuşurlar,
Gelenler unutur ne için geldiklerini.
Şimdi mi artık hesap verme vakti?
İnsan anlamıyor, bıraksınlar yaşasınlar.

​İnsan anlamıyor acısını yaşarken,
Sonra tek kalınca anlıyor her şeyi.
Musalla taşında sessizce beklerken,
Görüyor dünyanın o boş yüzünü.

​Bu son değildi benim için aslında,
Yeniden dirilmekti, uyanmaktı.
Artık çiçekler soldu benim gibi,
Ben öldüm, arkamdan üç gün ağladılar.

​Sonra zamanla unutmaya başlarlar,
Akıllarına arada bir gelirsin ancak.
Bayramdan bayrama Fatiha okurlar,
Ölüm sadece tek kişilik bir vuslattır.

​Toprak örtülür, sesler çekilir gider,
Karanlık odamda yalnız kalırım.
Amelimle baş başa kaldığım o an,
Rabb’imin rahmetine sığınırım.

Ahenkli bir imgelem ve derin bir derinlik taşıyan dizeler. "Apaydınlık gökyüzü" ile "yağan sözcükler" arasındaki tezat, zihnin ve duygunun hiç bitmeyen akışını çok güzel somutlaştırmış. Hem bir dinginlik hem de içsel bir coşku hissettiriyor.