​
​Aynaya bakarım, bu yüz kimin der:
İçimde bir düşman, ömrümü yer yer.
Bedenim savaşır, ruhum "Dur," der de,
Her gece bu kavga, gizli bir yerde.

​Benliğim kayboldu, karanlık derin,
Belli ki kalmamış kalbimde yerin.
Kazanmak istedim, gücüm yetmedi,
Ruhumun feryadı, sessiz bitmedi.

​Kalkmıyor ayağa, yorgun bu ruhum,
Sanki bir kuyuda, susuz bir kulum.
Kendi kimliğimi unuttum, yokum,
Saplandı bağrıma, zehirli okum.

​Yabancı bir ses var, bağırır durur,
Her zayıf anımda, kalbimden vurur.
Bedenim ayakta, savaşmak ister,
Yorgun gözlerimde, yaşlar bir nester.

​Yılların yükünü, taşımaz dizim,
Silindi dünyadan, her türlü izim.
Ben benden uzakta, bir gölge gibi,
Görünmez bir dert bu, deryanın dibi.

​Savaştım durmadan, her şeyi yaptım,
Doğruyu ararken, yanlışa saptım.
Genelde kaybettim, o hep kazandı,
Ömrümün baharı, solan hazandı.

​Neredeyim şimdi, kimim, neciyim?
Kendi öz yurdumda, bir mülteciyim.
İçimdeki nefes, bana ait yok,
Ruhumu kemiren, hatıralar çok.

​Bitti bu mücadele, teslimim artık,
Üstümde kefenden, bir hırka yırtık.
Ben ben değilim bak, söndü bu fener,
Karanlık içimde, her gün gün biter.