Bir aşk vardı aramızda,
iki hayata bölünmüş.
Sen kendi yolunda yürüdün,
ben kendi gecemde büyüdüm.

Aynı gökyüzüne baktık belki,
ama farklı pencerelerden.
Sen sabahı bekledin,
ben geceyi senden öğrendim.

Birbirimize kavuşamadık,
ama birbirimizden de vazgeçemedik.
Çünkü bazı aşklar
el ele tutuşmakla değil,
uzaktan bile olsa
birbirini taşımakla yaşar.

Senin hayatında başka baharlar açtı,
benimkinde başka kışlar.
Ama hangi mevsime girsem
bir yerinde sen vardın.

Bir aşk, iki hayat…

Biri seni bekledi,
diğeri beni susturdu.
Biri “belki” dedi,
diğeri “artık çok geç.”

Ve zaman,
ikimizin arasına
koca bir ömür koydu.

Yine de bazen düşünüyorum:

Eğer hayat bize bir kez daha başlama şansı verse,
yine seni seçer miydim?

Cevabı biliyorum.

Hiç düşünmeden.

Çünkü bazı insanlar
hayatına bir kere girer
ama kalbine
ömür boyu yerleşir.

Biz belki
aynı hikâyenin sonunu yaşayamadık.

Ama unutma:

Bir aşkın iki hayatı olabilir,
iki kalbi olabilir,
iki ayrı kaderi olabilir…

Ama gerçekse
tek bir adı vardır.

Biz.