Geceye öldürüldü dualar
İçinde cennet bahçeleri açan.
Yoruldu dünyadan uzanan laleler,
Kırmızı kokulu yasaklar...
Bıçak kıymış kıyamet,
Buz dokulu saniyeler.
Uzayıp gitti baharın ağaçları
Yalnız başına...
​
Gecenin içinde doğdu yalan,
İhanetin küfürlü yoldaşı.
Sıradandı hayatımın gülleri,
Soldurdu dökülen kaleler.
Bir başıma kaldım
Koca dünyada.
​
Bilmezdim kalleş kimdi,
Sırtımı yaslamadan duvara.
Oysa aynı sofrada kırardık ekmeği,
Nimetin kıymetini bilerek...
Ne oldu da soldurdun gonca gülü?
Utanmadın mı papatyalardan,
Ellerinde koparılmayı bekleyen?
​
Yastığa iki yıl baş koymadım,
Az kalsın bir tren ezecekti beni.
Vagonlar tersine gidiyordu uzayda,
Bir lokma ekmek bile zahmetliydi.
Ellerindeki kâğıtlar ölüm fermanım,
Yetişmedi kavurmalar
Yürek, ciğer tavasına.
​
Sen şimdi baharların ortasında,
Leylak kokularına bulanmışsın.
Etrafında dönüyor dünyalar...
Hiç sormadın: Aç mısın, tok musun?
Daha ölüm seni ayırmadan.
​
Vızıldıyor sinekler yine,
Gece içinde yalnız kemanım.