Aşk dedikleri bir yârin yüzü değildir,
Yüz solar;
Gönülde doğan mânâ solmaz.

Su testiyi değil,
Susuzluğu arar.
Gönül de bedeni değil,
Hakikati sever.

Seveni kendine bağlayan söz değildir,
Hâldir.
Çünkü dil nice yemin eder,
Kalp bir anlık gaflette unutur.

Ben bildim diyen,
Yolun başındadır.
Ben arıyorum diyen,
Kapıya varmıştır.

Aşk öyle bir ateştir ki,
Odunu yakmaz önce,
Kibri yakar.
Kül olan benlikten,
Merhamet filizlenir.

Bir gül için dikene darılan,
Henüz bahçeyi tanımamıştır.
Her yaranın içinde,
Bir sabrın tohumu uyur.

Ey gönül...
Sevdiğini sahip olacağın diye sevme.
Bir kuş göğe ait olduğu için güzeldir.
Kafese girince değil,
Uçarken tamam olur.

Aşk,
El ele yürümek değildir yalnız.
Bazen sessizce
Birbirinin yükünü duymaktır.
Bazen konuşmadan
Bir ömrü anlamaktır.

Dünya, avuçta tutulan su gibidir;
Sıktıkça eksilir.
Sevda da böyledir;
Zorladıkça yorulur,
Özgür bıraktıkça çoğalır.

Ben öğrendim ki,
İnsan sevdiğine kavuşunca değil,
Sevdiğini incitmemeyi öğrenince olgunlaşır.

Ve son söz şudur:

Kalbin kapısını aşkla çalan,
Bir gün elbet içeri girer.
Ama kapıyı içeriden açan,
Her zaman edeptir.

— Fikri Kalem Hasan —