her gün yeni bir başlangıç
her gün yeni bir nizam veriyoruz
öncesinde binlerce defa yere çalınmak suretiyle
parça parça edilmiş o kırık vazoya
sonrasında hiçbir şey olmamış gibi
masa örtüsünün sarkan kısımlarını aynı hizaya getirmeye çalışıyoruz
evet! çok daha şık oldu(k) şimdi..
artık kemikleşmiş bir asabiyet var üzerimizde
ve bir üstünlük kurma çabası
sanki çok önemli bir mağrifetmiş gibi
s’özde en sevdiklerimize taslıyoruz o bilgiçliği
"buyur getir eski haline getirebilirsen"
kırık bir vazodan
çok daha kırık bir kalbi taşıyan herkes bilir ki
zamanın ve mekanın çok ötesinde
-aynalarda yüzler değişti!

- iyi misin?
- değilim..

resmi geçitler var zihnimde
bir başı kesik çift başlı bir ejderha gibiyim
ortada bir başına çırpınıyorken yalnızlığım
artık kabuk bağlamış bir yarayı kaşımanın verdiği hazza tutunuyorum
kelimelerden şiir yapmak ne zor şey
arşa bir salıncak kurmak çok daha kolay olsa gerek
ve dahi özlemek de ölmek gibi birşey
sorsan henüz hiç ölmedik!
biz seninle hiç sarımsı yeşil ateş böcekleri hakkında konuştuk mu/
tuhaf şey..
oysa bir zamanlar
bir çilek bitkisinin o bembeyaz açan yaprağını
gökkuşağının o en ortasındaki yeşili
allı morlu geçen gemileri
bu kâinatı "ölüm dahil" tüm içindekileriyle beraber
biz seninle /birlikte sevmiştik

- iyi misin?
- değilim..

kılıç sesi duyuluyor kâğıttan
usta bıçak darbeleriyle doğranıyor imgelerim!