RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Eksilenler, Kaybolan Vefa ve Gönül Enkazı Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri meşhur fötr şapkası, uzun cübbesi ve bastonuyla salona teşrif etti. Bu defa sırtında yarım kalmış bir yol tabelası, koltuğunun altında kırık bir gönül maketi, elinde fener, cebinde de üzerinde Vefa – son görülme tarihi meçhul yazan arama ilanı vardı. Sayın Güven Tekin’in Eksile Eksile Bittim şiirini okudu. İlk kıtadan sonra gönül maketini tartıya koydu: Güven Bey, siz eksile eksile bitmişsiniz ama dertler maşallah gram eksilmemiş; bunların metabolizması pek sağlam!

Delibal Köşesi’nden Dertdar Şakir, Binlerce şiire gömdüm ahımı dizesinde başını salladı: Şair derdini toprağa değil şiire gömmüş; binlerce şiirden sonra hâlâ ah çıkıyorsa bu mezarlığın defin ruhsatını belediyeden kontrol etmek lazım. Yine de şiirin en sahici tarafı, insanın azar azar tükenişini büyük laflara ihtiyaç duymadan anlatması.

Âşık Diyarî Köşesi’nden Vefasız Veli, Kime el uzatsam vefa beklerken / Bir darbe daha aldım erkenden dizelerini okuyunca ellerini cebine soktu: Bana el uzatmayın, ismimden belli; sonra RUSAMER’de hakkımda tutanak tutuluyor! Şiirde vefasızlık, yalnızlık ve gurbet birbirine eklenerek gönül yorgunluğunu büyütüyor.

Karacaoğlan Köşesi’nden Enkazcı Haydar, Gönül sarayım yıkık, mimarı yok dizesinde metreyi çıkardı: Mimarı bulamadık ama müteahhidi yakalarsak hesabını soracağız; gönül sarayını kolon keserek yapmışlar! Kelimelerin bile şaire küsmesi, şiirin en güzel imgelerinden; insan öyle bir noktaya geliyor ki derdini anlatan dil bile yoruluyor.

Kalburabastî Efendi Hazretleri son raporu mühürledi: Eksile Eksile Bittim, kader, yalnızlık, vefasızlık ve tükenmişliği içten bir dille taşıyan hüzünlü bir şiir. Güven Tekin, binlerce şiire gömdüğü ahını bu kez doğrudan okuyucunun önüne bırakmış. RUSAMER teşhisi kesindir: Şair eksilmiş ama şiiri eksilmemiştir. Tedavi için vefa reçete edildi; eczacı stokta yok dedi. Umut istedik, o da reçetesiz verilmiyormuş. Kalburabastî bastonunu kaptı: Kardeşim, bu memlekette dert bedava, merhem reçeteli! Böyle sağlık sistemiyle gönül sarayı değil, gecekondu bile ayağa kalkmaz! Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR – Delibal

Tükenmişliğin ve Yalnızlığın Çıplak İfadesi: Şiir, şairin hayat yolculuğunda adım adım nasıl "eksildiğini" son derece yalın ve filtresiz bir dille gözler önüne seriyor. Ağlayacak yaşın kalmaması, kendi kendine konuşma evresine gelinmesi ve umudun bitişi, yaşanan duygusal çöküşü ve yalnızlığı çok güçlü hissettiriyor.

Gurbet, değerini kaybeden dostluklar, yalnızlık ve kimseye derdini anlatamama hali insanın iç dünyasındaki feryadı dışa vuruyor. Ömür, boşa geçen koca bir ömür. İnsanlar kimseden bir destek bulamayınca, kimseye derdini anlatamayınca içindeki fırtınaları kağıda kaleme döker... Şairim de böyle yapıyor. Hüzünlü bir şiirdi. Saygılar selamlar