Ey gönlümün mahşer çiçeği,
Ey kalbimin yayla güzeli...
Gözleri edalı, saçları rüzgâr kokan sevdiğim;
Aklım sana esir, yüreğim aşkın sükûtuna mahkûm.
Bir bakışın değse, bahar iner kuruyan dallarıma,
Bir gülüşün dokunsa, dağlar çiçek açar içimde.
Adını her nefeste sessizce anar,
Hasretini gecelerin koynunda bir sır gibi saklarım.
Sen, sabahın çiy tanesi kadar duru,
Yaylalara düşen ilk kardelen kadar masumsun.
Ben ise adını her mısraya işleyen,
Sessizliğini bile ezberleyen bir garip şair.
Rüzgâr saçlarından geçtikçe gönlüm türkü olur,
Ay, gözlerinin ışığında utangaç bir çocuk gibi saklanır.
Yıldızlar geceme sen diye düşer,
Ben her düşen yıldızda bir ömrümü daha sana adarım.
Ne vuslatın sevincini anlatabildim,
Ne ayrılığın yangınını söndürebildim.
Çünkü sen, kalbimin en güzel yarası,
Ruhumun en derin sızısı, ömrümün en sessiz duasısın.
Eğer aşk susabilmekse,
Ben ömrümce susmaya razıyım.
Çünkü benim bütün kelimelerim sende başlar,
Bütün şiirlerim sende biter.
Ey gönlümün mahşer çiçeği,
Ey kalbimin yayla güzeli...
Bir gün rüzgâr adını bana yeniden fısıldarsa,
Bil ki bu yürek, son nefesine kadar seni sevmekten hiç vazgeçmeyecek.