Bir his var içimde ölüyor sanki,
Ne yapsam bir türlü yüzüm gülmüyor,
Var olduğum yerler değerli çünkü,
Olmayınca zaten kıymet kalmıyor.

Ey değer arayan, ben hakikatim,
Söylemeye yetmez artık takatim,
Keşfedemeyene esas tokatım,
Demedi demeyin, er geç geliyor.

Sabrın, metanetle karar verdiği,
Çok bastırılanın hep seğirdiği,
Dilsizin derdini güç aktardığı,
Gerçek ahvalimi kimse sevmiyor.

Sevmiyor efendim sevmiyor evet,
Günahta sınır yok, hayret ki hayret,
Batılda pintilik, bende sehavet,
Uzaktan bakınca pek görülmüyor.

Irak değilim ben,vicdan yönünde,
Kanlı bir gözyaşı döken ininde,
Kılıcım keskindir durur kınında,
Mazlum için çıkar, zalim bilmiyor.

Haya dışı insan olamaz tekin,
Fakir nerden bilsin yediği şokun?
Yetimin, öksüzün, şehit, çocuğun,
Hakkını inan ki, ismim veriyor.

Ey Hasibi külüm, yandı art arda,
Yananların izi durur didarda,
Vurulmuş alnından yatıyor yerde,
Hakikat canımın nabzı atmıyor.

05.08 2026 İlhan Özmen