günümüzde sevgiyi hızlı tüketim nesnesine dönüştürenler,
onu bir çorap gibi kolayca çıkarıp kenara atanlar,
ne yazık ki bağ kurmanın yüceliğini kirleterek yalnızca kendi bencilliklerinin sığlığını tecrübe ediyorlar.

saygının teğet geçtiği,
emek kavramının bir yük gibi görüldüğü bu yozlaşmış denklemde, kalpler birer süs eşyası, ilişkiler ise kullan-at hislerden ibaret kalıyor.

Kıymetli şairimizin ifade buyurduğu gibi;
şiire dikilen bir düğme gibi özenle, incelikle dokunmalı insan sevdiğinin ruhuna.
onu bir mevsimlik heves olarak değil, kaderine tükenmez kalemle kazınmış bir hakikat olarak kabul etmeli.
bugünün harcanabilir aşklarında eksik olan tam da bu asalettir.

günümüz dünyası,
derinlik isteyen her şeyi külfet,
sabır gerektiren her duyguyu ise zaman kaybı olarak görüyor.

"nasıl olsa alternatifi var" düşüncesi var bir de.
ilişkiyi yaşamak kadar onun yükünü taşımak da önemlidir.
hatta en önemlisidir.

aşkı ve sevgiyi tartıya koymak zordur.
terazinin bir tarafı ne kadar ağır basarsa veya hafif kalırsa denge bozulur.
sevgi de tek taraflı bir yükü kaldıramaz.

saygı, o terazinin yalnızca dengede kalmasını değil,
havada durmasını sağlayan tek gerçektir.
sevgi duygusal bir ağırlıksa, saygı o ağırlığın kefelerden taşmasını veya birbirini ezmesini engelleyen sınır ihlallerinden ve ezici tavırlardan koruyan tek mesafedir.

kısacası sevgi terazinin yükü ise
saygı i o terazinin mekanizması ve adaletidir.
saygının olmadığı yerde sevgi ne kadar ağır olursa olsun,
kefeler dengede duramaz, biri diğerini ezmek zorunda kalır.

eyvallah
selam ve iyi dileklerimle.