Seni düşünmek,
Aksini arayan bir nehrin denize sokulması gibi...
Ne zaman başımı bir kuytuya eğsem,
Aklıma düşen bir kıvılcım değil,
Gözlerimin ardında parlayan koca bir yangın oluyorsun.

Seni düşünmek,
Gece yarısı ansızın yağan bir kış yağmuru gibi;
Hem içimi ürpertiyor
Hem de en kurak yanlarıma baharı müjdeliyor.
Sokak lambalarının altında kendi gölgemle yürürken,
Adımlarıma ortak olan bir fısıltısın.

Uzaklardasın, biliyorum,
Ama ne zaman gökyüzüne baksam
Aynı bulutun gölgesi düşüyor zihnime.
Seni düşünmek,
Eski bir şarkının nakaratında takılı kalmak gibi.

Sözlerini unutmuşum belki zamanın,
Ama melodisi hâlâ ilk günkü gibi taze,
Hâlâ aynı ritimle çarpıyor göğüs kafesim.
Zaman usulca akıp giderken takvimlerden,
Ben senin durduğun o tek bir saniyede
Müebbet bir huzura imza atıyorum.

Seni düşünmek,
Bir çocuk gibi sessizce sevinmektir aslında.
Avuçlarımda sakladığım bir sır gibisin;
Kime anlatsam eksilecek,
Kime göstersem parıltısı sönecek sanki.

O yüzden sadece kendime fısıldıyorum adını,
Sadece kendi karanlığımda aydınlatıyorum seni.
Ve seni düşünmek,
Hiç bitmeyecek bir yolu yürümek gibi...

Ne yorulmak var bu yolda
Ne de varılacak bir sonun telaşı.
Çünkü biliyorum;
Seni düşündüğüm her an,
Dünyanın en güzel yerinde duruyorum.

Seni düşünmek,
Unutulmuş bir kentin sokaklarında
Kendi sesinin yankısını aramak gibi...
Her köşebaşında sana çıkacak bir iz,
Her rüzgâr esişinde kokunu getirecek bir mucize beklemek.
Oysa mucize tam da bu;
Sen yokken bile seninle dolup taşabilmek,
Sessizliğin tam ortasında seninle konuşabilmek.

Seni düşünmek,
Gökyüzünü bir kâğıt gibi katlayıp
Cebime koymak gibi bir şey.
Nereye gitsem yanımda taşıyorum maviliğini,
Hangi gri şehre adımlasam
Senin rengin dağılıyor kaldırım taşlarına.
Gözlerini hatırlıyorum sonra;
Hani o derin, sakin ve sığınak gibi olan...

Bütün yorgunluklarım bir anda çekiliyor çekilmez denizler gibi.
Seni düşünmek,
Zamanı teğet geçmektir aslında.
Ne dünün kederi dokunabiliyor bana
Ne de yarının o meçhul telaşı...

Sadece ’an’ oluyorsun,
Aldığım nefes,
Şakaklarımda atan o sıcak nabız oluyorsun.
Bir şairin hiç bitiremediği o en güzel dize,
Bir ressamın fırçasından dökülen en tutkulu renk...

Ve seni düşünmek,
Geceyi sabaha bağlayan o en ince çizgide
Uykuyu renklere boyamaktır.
Gözlerimi kapatsam sen varsın,
Açsam, zihnimde bıraktığın o eksilmeyen ışık.
Şimdi nerede, ne yapıyorsan yap,
Bil ki bir yerlerde
Sadece seni düşündüğü için
Dünyayı hâlâ çok seven biri var...

Ufuk Güney