Uzaklıktaki Yakınlık: Aynı gökyüzü altında bulunma hissi ve aynı solukta buluşan dizeler, fiziksel mesafelerin duygusal bağ karşısında hükmünü yitirdiğini çok güzel hissettiriyor.
Şemsiyesiz Yürümek: "Aynı sözler altında / Yürümek şemsiye açmadan / Islanmak son iliğimize kadar" dizeleri, şiirin en imgesel ve vurucu yeri. Şiiri ve sevgiyi, korumasızca ve tüm benliğiyle kabullenmeyi simgeleyen çok zarif bir benzetme.
Şiir ve Nefes İlişkisi: Kalemin nefesle şiir olması ve kafiyelerdeki çırpıntı, sevginin doğrudan üretim ve sanata dönüştüğü anı görselleştiriyor.
Üslup ve Söyleyiş:
Ankara'nın o kendine has hüzünlü ve dingin atmosferinde yazıldığı hissettirilen eser; gösterişli ya da karmaşık söz sanatlarına sığınmadan, duygunun kendi sadeliğiyle akıp gitmesini sağlamış. "Sevmek tutkusu" üzerine yazılmış içten, ılık ve naif bir çalışma.