Şiirinizdeki o renkli ve bir o kadar da keskin dünyayı şöyle okudum:

Boyanan Kelimeler ve Simsiyah Dipler: Kelimelerin üzerini canlı renklerle tonlayarak kapatmak, insanın dış dünyaya karşı takındığı o "maske" gibi. İçeridekini, o simsiyah acıyı gizlemek için kullanılan o süslü kelimeler... Ancak ne kadar boyarsanız boyayın, o acının yoğunluğu (derinliği ve uzunluğu) kendini o siyahlıkta belli ediyor.

Acı ile Ölçü: "Ne kadar acıysa o kadar uzun, / Ne kadar derinse o kadar kısa" dizesi, zamanın acı karşısındaki o bükülgen yapısını harika özetlemiş. Acı uzar, derinleşir; ama insan o derinliğin içinde adeta bir anlık kıvılcım (kısa bir süre) gibi tutuşur ve söner.

Turuncu Noktalar ve Kül Rengi: Şiirin en can alıcı yeri burası. "Turuncu" bir uyarı rengidir, ateştir, enerjidir. Yakanlara (sebep olanlara) turuncu noktalar koymak, bir öfke veya bir dikkat çekme işareti gibi. Ama "yananların" (o acıyı yaşayanların) "kül rengi" olması... İşte bu, ateşi ve yakılanı birbirinden ayıran o hüzünlü çizgi. Turuncu olanın (yakanın) canlılığına karşın, yananın artık bir "artık" (kül) haline gelmiş olması, hayatın o en adaletsiz tarafını yüzümüze vuruyor.