Dört duvar üstüme geliyor yine,
Yük oldum yıllardır kendi kendime.
Sığmadım bir türlü ben bu şehire,
Çarkların içinde ezildim kaldım.

​Sabahın köründe yollara düştüm,
Geceye karışıp evime kaçtım.
Ne hayaller kurup ne dertler açtım,
Yılların peşinden süzüldüm kaldım.

​Beton binalarla çevrildi her yan,
Görünmez oldu bak ne gök ne orman.
Tükendi dizimde dermanım, derman,
Göz göre göre ben çözüldüm kaldım.

​Korna sesleri var, egzoz dumanı,
İnsanlar unutmuş tatlı kelamı.
Çoktan unuttuk biz huzur bulanı,
Tıkışık yollara dizildim kaldım.

​Küçücük kutular evimiz oldu,
Gülmeyi unutan yüzler sarardı.
Yüreğim sıkıştı, dert ile doldu,
Kendi darlığımda boğuldum kaldım.

​Zaman bir canavar, ömrü yutuyor,
Takvimden yapraklar hızla bitiyor.
Çileler üst üste gelip biniyor,
Dostların bağından söküldüm kaldım.

​Bir gün bu kafesten uçup gitsem ben,
Toprağa, yeşile ulaşıp gülsem.
Şu daracık dünyada murada ersem,
Umutlar peşinde yoruldum kaldım