Sen altınsın diye övünme,
Beni tenekeyim diye hor görme.
Seni de beni de yaratan bir,
Kibre kapılıp kendini ilah etme.

Dünya bir gölgedir, geçer gider,
Ne servet kalır ne de şöhret.
Ölüm kapını çaldığında,
Herkes eşittir, kalmaz bir fark.

Aç da öldü, tok da öldü,
Mezarcı ikisini de aynı toprağa gömdü.
Ne altının ışığı kaldı,
Ne tenekenin pası göründü.

Seven sevgiyi bilir,
Sevilen kıymetini anlar.
Menfaatin peşinde koşan ise,
Kendi nefsine zincir vurur.

Topraktandır cümle beden,
Sonu bir avuç kara toprak.
Kibirle yükseldiğini sanan,
Toprağın altında olur en alçak.

Ey insan! Kendine zulmetme,
Bir gün nefesin de tükenecek.
Asıl zafer nefsi yenmektir;
Ölmeden önce ölmeyi bilecek.

Aydın hakikati söyler,
Münafık menfaati eyler.
Bilmez misin, ölüm vardır;
Hesap günü herkesi bekler.
Aydın Benli