Önce sen, sonra gece geldi.
Karanlığın üzerimi değil, içimi örttü.
Ben ölümü düşünmedim bu gece.
yaşamın neden bu kadar ölüm koktuğunu düşündüm.
Bir kalbin kendini taşımaktan yorulabileceğini
kimse söylememişti.
Oysa ben..
kaç zamandır göğsümde bir ceset gezdiriyordum.
Adını koymadım çünkü adı konan her yara
bir gün iyileşmek zorunda kalır,
Ben iyileşmek istemedim.
Bazı acılar insanın kendine açılan son penceresidir.
Oradan baktım dünya hâlâ dönüyordu,
insanlar hâlâ birbirlerini seviyormuş gibi yapıyor,
ağaçlar hâlâ göğe
köklerinden utanmadan yükseliyordu.



Ben
bir tek kendime ve yüzünü göğe asan...
Nasıl denir ki...
Ve anladım:
İnsan bazen ölmek istemez,
İşte bu gün içimdeki bütün aynaları kırdım,
Hiçbirinde ben yoktum...
Ve dahası bir dünya yıkıldı içimde
Ben buradaydım ve sustum
Çünkü bazen susmak, affetmek değildir.
Bazen insan kendi enkazının altında,
hayatta kaldığını kimse bilmesin diye susar.
Ve ben bütün bunlardan sonra
göğe bakıp yalnızca şunu söyledim


Hepsi bu...