Mavi gök üstte...
Yağız yer altta...
Ve taşın kalbinde... bir fısıltı...

İşitsin beni... toprağın altındaki her bilge asker.
Burası Ötüken... zamanın sustuğu o kutsal yer.
Bir gölge yürüyor dağlardan aşağı, sessiz ve vakur,
Gökkurt’un gözlerinde... bin yıllık bir intikam uyur.

Ey Türk! İşit!
Titre ve kendine dön!
Gökbörü uluyor bak, karanlıkta parlıyor yön.
Asırlar geçse de... silinmeyecek bu kutsal iz,
Taşlara kanla kazındı... bizim ebedi sözümüz!

Aç milleti doyurduk... çıplağı giydirdik bir gecede.
Bilge Kağan’ın ruhu gizli... taşa kazınan her hecede.
Karanlık çağları devirdik... göğün o çelik kubbesinde,
Şimdi Gökkurt’un nefesi var... bu milletin her sesinde.

Ey Türk! İşit!
Titre ve kendine dön!
Gökbörü uluyor bak, karanlıkta parlıyor yön.
Asırlar geçse de... silinmeyecek bu kutsal iz,
Taşlara kanla kazındı... bizim ebedi sözümüz!

Taşlar unutmaz...
Karanlık çöker, Gökbörü yol açar...
Titre...
ve kendine dön...

Not: şiiri AI de bestelenen hali ile paylaşıyorum.