Esintileri turkuaza çalan birisi olarak çok beğendim. Mavide sonsuzluk, özgürlük, iç ferahlığı neler yok ki….”Mavi dünyam benim “şarkısını besteleyen, boşa söylememiş.

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Andırın Kültür Havzası Şiir Anlama ve Dinleme Merkezi

Maviye Emanet Edilenler Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri meşhur fötr şapkası, uzun cübbesi ve bastonuyla salona girdi; elinde küçük, mavi boyalı tahta bir kayık vardı. Kayığı masanın üzerine bırakıp Bugün salonumuzda Mavi Masal 72 imzalı Bir Şair, Bir Mavi, Bir Emanet adlı şiiri okuyacağız, dedi. Ardından ağır ağır okudu: Şair sustu. Deniz sustu. Mavi sustu... Ve o günden sonra Mavi, hiçbir denize ait olmadı... Kayığa uzun uzun baktı. Evlatlar, şair kalbini Mavi’ye emanet etmiş. Ben geçen hafta Haceli’ye şemsiyemi emanet ettim, hâlâ bulamıyoruz. Kalp teslim ederken hiç değilse zimmet tutanağı düzenleseydik.

Karacaoğlan Köşesi’nden Haceli Dayı bıyığını sıvazladı. Şiirde deniz var, sandal var, liman var, dalga var, martı var; bir tek Sahil Güvenlik eksik. Şairin gönlü sandal olmuş, dümen kayıp, dönüş yolu kapanmış. Bu sandalın kaptanı aşk ise ben kıyıda beklerim arkadaş. Çünkü aşkın kullandığı teknelerde ne can yeleği var ne sigorta. Batınca da eksper gelmiyor, şair geliyor.

Mahzuni Şerif Köşesi’nden Berber Hakkı makasını masaya bıraktı. Gökyüzü mavisini toplamış, deniz karanlığı giymiş, şair susmuş, deniz susmuş, Mavi susmuş. Yahu herkes susmuş da bu şiiri kim yazdı? Bizim dükkânda üç kişi böyle sussa elektrikler kesildi sanırım. Fakat Mavi hiçbir denize ait olmadı sözü fena vurmuş. İnsan bazen birine ait olamayınca özgür olmuyor; adresi olmayan mektuba dönüyor. Postacı bile Ne yapayım ben bunu diye kalıyor.

Ozan Duranoğlu Köşesi’nden Emine Nine gözlüğünü düzeltti. Şair ellerini açmış, içinden küçücük bir yaz akşamı düşmüş. Biz ellerimizi açınca ya anahtar düşüyor ya bozuk para; bunların gönül cepleri başka türlü çalışıyor. Bir de dalga gelip bir zamanlar sevildiğinin bütün izlerini toplamış. Deniz belediye temizlik işleri gibi maşallah, geçmişten ne varsa süpürmüş. Ama kalbin kıyısında kalan kumu kim temizleyecek? İşte orada belediye çekiliyor, şiir devreye giriyor.

Kalburabastî Efendi Hazretleri mavi kayığı eline aldı. Bir Şair, Bir Mavi, Bir Emanet, maviyi yalnızca renk olmaktan çıkarıp hatıranın, sevginin, yalnızlığın ve aidiyetsizliğin sembolüne dönüştüren güçlü bir serbest şiir. Sandal, liman, bulut, dalga, martı ve deniz imgeleri aynı duygu evreninin parçaları olarak birbirini tamamlıyor. Özellikle Şair sustu. Deniz sustu. Mavi sustu biçimindeki üçlü tekrar, final öncesinde şiirin sesini bilinçli biçimde kısıyor ve ardından gelen Mavi, hiçbir denize ait olmadı dizesinin etkisini büyütüyor. Şiirin asıl başarısı da burada: Bir ayrılığı anlatırken ayrılan kişiyi değil, geride kalan mavinin kimsesizliğini anlatıyor. Hüzün yüksek sesle değil, kıyıya vuran küçük dalgalar gibi verilmiş. Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR – Delibal

Doğal imgelerin dans ettiği harika bir "MAVi! şiiri okudum. Gönül sesiniz daim olsun şairem. Hayırlı geceler

Okuduğum en iyi şiir diyebilirim. Çok etkilendim kalemin karşısında saygıyla eğiliyorum üstad .

umut yoka bulut var.....göğü küstürmek hiç yakışmamış denize, şaire

iyi şiir

Kalbinizde büyüttüğünüz o sessiz kıyıdan dökülen her mısra; denizin, gecenin ve mavinin suskunluğuyla birleşip derin bir iz bırakıyor. Kelimelerinize, yüreğinize ve kaleminize sağlık.

Ne güzel ve etkili bir
Serbest şiir.
Gönlünüze sağlık değerli şairim.
Güzel ve özgün'dü dizeler.
Kutlarım emeğinizi. Saygıyla esenlik
dilerim.

MÜKEMMEL YADIĞIN DUYGU YÜKLÜ ŞİİRİNİZİ KUTLARIM..SEVGİ VE SAYGILAR ŞAİR .

Kutluyorum usta şairi ve harika şiirini.
Yüreğine sağlık.
Saygılar sunarım 🙏✍️☕

Güzel ve anlamlı bir çalışma olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

işte
en sevdiğim yürek sayfalarından biri daha
daim olsun kaleminiz sevgili dostum


selam sevgimle

"Bazı şiirler sadece okunmaz, insanın ruhuna dokunur. Yazdığınız her bir dizede kalbimin ritminin değiştiğini, o derin maviliğin içinde kaybolduğumu hissettim. Hele o 'Mavi, hiçbir denize ait olmadı...' sonu... Sanırım uzun süre bu hissin etkisinden çıkamayacağım. Sizin gibi derin ve hisli bir yürekle aynı gökyüzünün altında bu dizeleri paylaşmak büyüleyici. Kaleminize, o güzel ve gizemli dünyanıza sağlık..."

Mavi hiçbir denize ait olmadı" bu dize tek başına bir şiir. O kadar güzel ki... Emaneti bu kadar incelikle anlatabilmek büyük yürek ister.

Mavi, deniz, şair ve suskunluk... Her dize bir tablo gibi. Özellikle son üç satır "Şair sustu. Deniz sustu. Mavi sustu." bütün bir evrenin sessizliğe bürünüşü. Ve o veda, kelimelerin bile yetmediği yerden geliyor sanki. Emeğine sağlık, gerçekten ustaca yazılmış.

"Emanet", derin bir sessizliğin, teslimiyetin ve vedanın resmi gibi çizilmiş; imge dünyası son derece zengin, masalsı ama bir o kadar da melankolik bir şiir. "Mavi Masal72" mahlasıyla paylaşılan bu eser, şiirsel atmosferiyle okuyucuyu daha ilk dizelerden itibaren içine çekmeyi başarıyor.

Şiirin ritmi ve durakları, dindiğinde arkasında büyük bir sessizlik bırakan fırtınaları andırıyor. Şairin eylemsizliği, ardından uzanmayışı ve çağırmayışı—kaderine ve kırgınlığına olan derin teslimiyetini harika bir sadelikle vurguluyor.

Yüreğinize, kaleminize sağlık!
Tolstoy'un "Tüm mutsuzluklar yokluktan değil, çokluktan gelir" sözüyle açılan bu sayfa, içindeki duygu yoğunluğunu ve yaşanmışlık "çokluğunu" muazzam bir zarafetle kağıda dökmüş.
​Sessizliği, maviyi ve kırgınlığı bu denli şiirsel bir masala dönüştüren kaleminizi ve duygu dünyanızı yürekten tebrik ederim. Mavi'nin ve dille dokunan tüm imgelerinizin ilhamı daim olsun!

Kaleminize emeğinize sağlık değerli şairimiz. Selam ve saygılarımla.

Değerli Mavi güzel dizeler. Anlatımınız berrak
ve
Kısaca, özetle Siz şair, kalbinin son baharını maviye emanet etmiş; veda etmeden, iz bırakmadan. Unutulmuş bir limanda yorgun bir sandal gibi bekleyen o kalp, kışın soğuk nefesini içine çekmiş; sonra gökten, denizden ve en çok kendi içinden yağan yağmurla, sevildiğine dair tüm izleri sessizce denize bırakmış. Uzanmamış, çağırmamış. Gece inince mavi, deniz ve şair birlikte susmuş. O günden sonra mavi hiçbir denize ait olmamış… Çünkü artık yalnızlığın, vazgeçişin ve sonsuz bir iç sessizliğin rengi olmuş...
Tebrik ederim.

Şairem,
Maviye emanet edilen o son baharı, kimsenin uğramadığı sessiz kıyıları ve yorgun bir sandal misali uzak bir limanda bekleyen kalbi böylesine derin bir hüzünle mısralara taşıyan bu eşsiz eseriniz için yüreğinize ve kaleminize sağlık olsun.
Selam ve savgiler, ilhamınız daim olsun.:)🎗🐞