Bir şey dikkatimi çekti,
Lafım kendini bilene değil.

Orucu sofrasında geçirip,
Bayramı başkasıyla yaşayan var.
Ekmeğini yediği elin,
Hakkını başkasına veren var.

Bekardan çok evlinin,
Gizli bir hesabı var.
Dün biri dert yandı özelden.
"Elbet kavuşursun" dedim,
"İmkansız" dedi.
Sonra çıktı meydana:
"Evliyim. Birlikte yaşamıyoruz,
Ayda birkaç kez gelir gider" dedi.

Durdum.
Ben senin Güzin ablan mıyım?
Derdini dinleyip, "hayırlısı" diyeyim?

Kardeşim bak:
Yuvanı yık, boşan,
Sonra ne edersen et.
Ama ekmeğini yediğin adama,
Sırtını dönüp başkasına el sallamak...
O işin adı başka.

Neydi o işin adı?
Vefa değil.
Sadakat değil.
İnsanın kendine saygısıydı.

Sofra kutsaldır.
Yemin kutsaldır.
Birlikte tutulan oruç kutsaldır.
Onu yarıda bırakıp,
Bayramı başkasıyla kutlamak,
İki kapılı bir hayat yaşamaktır.

İki kapıdan giren,
Hiçbir kapıda yüzü ak çıkamaz.

Kendini bilen bilir.
Bilmeyen de bu sözden payını alsın.
Dinçer Dayı