Atıyorum gülüyorum, inanarak olmasa da inadına,
Kim soruyor içimdeki yangınları?
Kim duyuyor o yangınların acılarını?
Başımda esen dert rüzgarlarını?

Herkes dışarıdan dört dörtlük görünür,
İçine gir bak... çoğu dert deryasında kürek çekiyor.
Kimse göstermez yorgunluğunu,
Herkes gülümser, yarası görünmesin diye.

Ağlayarak heba edemem,
Sayısını bilmediğim günlerimi.
Gülerek hakkından geleceğim,
Bu kahpe feleğin bendeki oyunlarını.

Ve anladım ki,
Ağlasak da, inlesek de,
Yerimizi yırtsak da,
Her şey olacağına varıyor sonunda.

Ölecekle olacağın önüne geçilmiyor,
Ne dert dinliyor, ne yalvarış.
O yüzden salla gitsin Dayı,
Fazla kafana takma hiçbir şeyi.

Umursama, bırak aktığı yere kadar.
Sen gül inadına...
Hayat ağlasın seninle başa çıkamadığına.

Çünkü güçlü olan bağıran değil,
Gözyaşını içine akıtıp yine gülen.
Çünkü en büyük zafer,
Yıkılmadan dimdik ayakta kalabilen.
Dinçer Day