Onu hatalarıyla yargıladılar,
Düştüğü yeri sonu sandılar.
Sessizliğini yenilgi, gözyaşını zayıflık,
Yalnızlığını çaresizlik sandılar.

Herkes "kalkamaz" dedi arkasından,
Oysa bilmiyorlardı sırrını.
İnsan her şeyini yitirince anlar,
Korkacak hiçbir şeyi kalmadığını.

Terk ettiler, kırdılar güvenini,
İnandığı ne varsa söktüler.
Canını acıttılar sandılar ama,
Ruhuna teslim alamadılar.

Acının içinde kaybolmadı o,
Acıyı doğum yeri eyledi.
Her gözyaşı kendini öğretti,
Her ihanet dostu seçtirdi.

Yalnız geceler öğretmen oldu,
Omzuna kendi yaslanmayı.
Kimseye anlatmadı derdini,
Çünkü öğrendi suskun kalmayı.

Alkış peşinde koşmadı artık,
Vicdanının sesine kulak verdi.
İspat derdi kalmadı kimseye,
En büyük cevabı huzurla verdi.

Bazı zaferler bağrılmazmış,
Sessizce yaşanır, bilinirmiş.
Onun gülüşü kolay olmadı,
Uykusuz gecelerde örülmüş.

Göz yaşları kimse görmedi,
İçinde fırtınalar koptu.
Ama kalbini taşlaştırmadı,
Hâlâ sevmeye cesaret etti.

İşte gerçek güç budur Dayı,
Yıkılıp da zalim olmamak.
Kaç kez düştü kimse bilmez,
Ama her seferinde kalktı dimdik.

Bugün görenler sanır güçlü,
Oysa kaç kere kırıldı görmedi.
Bir kadın kendini bulunca,
Hiçbir kayıp onu yıkamadı.

Kalbini kırabilirler, yalnız bırakırlar,
Küçümser, ihanet eder, vazgeçerler.
Ama kendi değerini gören kadın,
Artık hiçbir insana eğilmezler.

Korkmaları gereken öfkesi değil,
Onun sessizliği, vakur duruşu.
Çünkü kendisiyle barışan insanı,
Bu dünyada yıkamaz hiçbir kurşun.

O ateşin içinden geçti, yanmadı,
Ateş içinde ışığa döndü.
Küllerinden doğdu kül bırakmadan,
Ve artık kimseye muhtaç olmadı.
Dinçer Dayı