Bildiğim ağaç sayısı iki:
Birisi incir ağacı, ocağımdaki;
Diğeri ise darağacı, sokağımdaki.
Ben bu yüzden ağaçları hiç sevmem ki!
​
Bildiğim kadın sayısı iki:
Birisi; hiç gelmeyen, belki de hiç olmayan uzağımdaki,
Diğeri ise; hiç gitmeyen, üstelik acı veren kucağımdaki,
Ben bu yüzden kadınları hiç sevmem ki!
​
Ah benim kırık dökük ömrüm,
Hangi yaraya dokunsa ikizini doğurur...

​Kapı mesela;
Biri paslı anahtarını cebimde sımsıkı tuttuğum,
İnin cinin top oynarken camlarını kırdığı
Ahşap harabemde boyuna gıcırdar,
Diğeri Kaf Dağı’nın tepesindeki
Bir Anka kulübesinde,
Çalmamı bekler paslı tokmağını.
​
Ya yatak?
Eşiğin en yakınında tüner bazen, şayet içerdeysem...
Olmadı bir sokak lambasının altında bekler sabahı.
​
Yollar desen ayrı fecaat;
Biri çölü tuval eyler adımlarımın kan rengi fırçasıyla,
Diğeri zaten sarp uçurum,
Deliren rotamın
Her keskin virajında beliren...
​
Biri kıyısında bile boğulduğum engindeki,
Diğeri kumsalında sadece izmarit bulduğum
Çocukluğumun hüzünlü rengindeki...
Yahu sen ne diyorsun, denizler bile iki!
​
Hatta bazen sadece maziyi dikizleyen,
Bazen de mahzenimde sırrı döküldükçe boy veren,
O yalancı aynalar da aynı...
​
Sıkı durun, işte ben!
Eksik kalır mıyım hiç diğerlerinden?
Bildiğim "ben" sayısı da iki;
Ve bu en hazini belki...
Birisi; kirlenirim diye hiç çıkmayan içimdeki,
Diğeri ise; temizlenirim diye hiç girmeyen dışımdaki.
​
Ben bu yüzden kendimi de hiç sevmem ki!