Modern bürokrasinin soğukluğuyla kadim edebiyatın hüznünü iç içe geçiren, son derece güçlü ve özgün bir şiir.

​Şiirin en sarsıcı tarafı, duygusal kırılmayı güncel ve alışılmadık imgelerle somutlaştırma biçiminiz.

Özellikle "Unutuşun geceye vardığı acı bir tonerde / Yazıcıdan çıktı alıp imzalar gibi acımasızca" dizesi, ayrılığın resmî, geri dönülemez ve neredeyse mekanik sertliğini çarpıcı bir biçimde hissettiriyor.

​Bunun yanı sıra dilbilgisel unsurları hislerle birleştirdiğiniz "dolaylı tümleç kadehleri kaldırıyorum" ve "lugatına bir sessizlik uğradı" gibi ifadeler, hüznün yalnız duygusal değil, zihinsel ve ifadesel bir tıkanca dönüştüğünü gösteriyor.

Çöl, Mecnun ve deve imgesiyle de bu modern yabancılaşmayı klasik Doğu anlatısının o yalnızlık ve bahtsızlık temasına başarıyla bağlıyorsunuz.

​Bitişteki o "anlık ayrılık" ironisi, şiir boyunca inşa edilen ağır, yıkıcı ve "hafriyat" kadar derin boşluk hissiyle tezat oluşturarak son dokunuşu yapıyor. Elinize, kaleminize sağlık.