Şiirinizdeki o keskin, "muşambadan evlâ" samimiyet arayışı ile Y kuşağının o nev-i şahsına münhasır "züppe mutsuzluğu" arasındaki çarpışma çok vurucu. Kelimelerle oynamaktan ziyade, kelimeleri birbirine çarptırarak kıvılcım çıkarmışsınız. "Efervesan" ve "katır" gibi uçlarda gezen imgelerle, nostaljiyi bir süs değil, bir yük (hatta bir tekme) gibi betimlemeniz modern bir melankolinin resmi gibi.
​Özellikle şu kısımlar zihnimde ayrı bir yer açtı:
​"Efervesan verdiler yenilgilerime": Yenilginin o suda eriyen, köpüren ama aslen acı olan tadını harika özetlemişsiniz. Geçici bir rahatlama mı, yoksa sindirilemeyen bir hayal kırıklığı mı? Muazzam bir metafor.
​"Pilini çıkardılar / muşambadan evlâ sevmelerin": Aşkın mekanikleşmesi ve o eski, basit ama dayanıklı "muşamba" dokusunun kaybı... Artık çalışmayan, enerjisi alınmış bir duygu dünyası.
​"Bir ters / bir düz": Hayatı ve dertleri bir örgü gibi ilmek ilmek işlerken, sonunda ortaya çıkanın bir şaheser değil de "katır" (inatçı, meyvesiz, sert) olması ironik bir hüzün barındırıyor.
Tebrikler şaire bacım