Fatma Ceyda Doğan’ın "Ben Hiç Ölmedim" şiiri, ölüm temasını doğrudan bir yok oluş veya kayıp tecrübesi üzerinden değil; geride kalanın hissettiği yas, özlem, çaresizlik ve belirsizlik duygularıyla işleyen son derece dokunaklı ve samimi bir eser

Şiirin ana omurgasını oluşturan "Ölüm nedir bilmiyorum, ben hiç ölmedim" dizeleri, fiziki olarak ölmemiş birinin, sevdiklerinin gidişiyle aslında ruhen nasıl bir "yaşayan ölüye" dönüştüğünü vurguluyor. Gidenlerin ardından sessizce izlemek, boğazda düğümlenen ağıtlar ve ucu delik ceplerde saklanan silik anılar, kayıpların geride bıraktığı boşluğu derin bir çaresizlikle anlatıyor.
​
​Dededen bahşedilen o "türkü ve koku" detayı ile anneden gizlenen gözyaşları, şairin çocukluğuna ve köklerine olan özlemini simgeliyor. İnsan büyüdükçe kayıpların arttığını ve hasretin boyunu aştığını görmek, şiirdeki duygusal yükü artırıyor.
​
​Şaire, kuytuda taşıdığı "dünyanın bütün kahırlarını" omzunda hissederken, hayata tamamen küsmüş de değil. "Denizleri, bulutları, turuncu gün batımlarını" özleyeceğini söyleyerek, her şeye rağmen yaşamın görsel ve duygusal güzelliklerine ne kadar bağlı olduğunu gösteriyor.

Yüreğine emeğine sağlık
TEBRİKLER