Şiirin en dikkat çekici yanı, klasik ayrılık temasını alışılagelmiş kalıpların çok dışında imgelerle işlemesi.

"Unutuşun geceye vardığı acı bir tonerde / Yazıcıdan çıktı alıp imzalar gibi acımasızca" dizelerinde gördüğümüz bürokratik/teknolojik soğukluk ile duygusal yıkımın yan yana getirilmesi çok çarpıcı bir tezat oluşturuyor.
"Dolaylı tümleç kadehleri kaldırıyorum / Anlık ayrılığa..." ifadesi ise dil bilgisini ve grameri hüznün bir parçası kılarak şiire postmodern, ironik ve hüzünlü bir hava katıyor.
2. İki Farklı Dünyanın Harmonisi (Geleneksel vs Modern)
Şiirde bir yandan günümüz modern insanının yabancılaşması ve nesnel dünyası (yazıcı, toner, hafriyat) işlenirken; diğer yandan Çöl, Mecnun ve Deve gibi Doğu edebiyatının kadim imgelerine başvurulmuş ("Çölde bahtsızı arayan deve ile / Mecnun karşılaşırlar"). Bu iki farklı evrenin bir arada sunulması, ayrılık acısının hem zamansız hem de mekânsız olduğunu hissettiriyor.
3. Yıkım, Çöküş ve Sessizlik Ahengi
"Kopuşun, çöküşün / Yarım kalmışlığın hafriyatında" ifadeleri, biten bir ilişkinin insanın iç dünyasında bıraktığı enkazı "hafriyat" kelimesiyle somutlaştırıyor.
Şiirin genelinde bir çaresizlik ve kabulleniş var. "Sözcükleri asıyorlar sevgilim" ve "Lugatına bir sessizlik uğradı" mısraları, artık sözün bittiği, kelimelerin acıyı anlatmaya yetmediği o son noktayı çok zarif bir dille özetliyor.

Özetle; dili kullanma biçimiyle şaşırtan, imgeleriyle zihinde güçlü resimler çizen, hüznü modern bir estetikle harmanlayan çok başarılı ve özgün bir çalışma. Dilara Aksoy’un kalemine, yüreğine sağlık.

Modern bürokrasinin soğukluğuyla kadim edebiyatın hüznünü iç içe geçiren, son derece güçlü ve özgün bir şiir.

​Şiirin en sarsıcı tarafı, duygusal kırılmayı güncel ve alışılmadık imgelerle somutlaştırma biçiminiz.

Özellikle "Unutuşun geceye vardığı acı bir tonerde / Yazıcıdan çıktı alıp imzalar gibi acımasızca" dizesi, ayrılığın resmî, geri dönülemez ve neredeyse mekanik sertliğini çarpıcı bir biçimde hissettiriyor.

​Bunun yanı sıra dilbilgisel unsurları hislerle birleştirdiğiniz "dolaylı tümleç kadehleri kaldırıyorum" ve "lugatına bir sessizlik uğradı" gibi ifadeler, hüznün yalnız duygusal değil, zihinsel ve ifadesel bir tıkanca dönüştüğünü gösteriyor.

Çöl, Mecnun ve deve imgesiyle de bu modern yabancılaşmayı klasik Doğu anlatısının o yalnızlık ve bahtsızlık temasına başarıyla bağlıyorsunuz.

​Bitişteki o "anlık ayrılık" ironisi, şiir boyunca inşa edilen ağır, yıkıcı ve "hafriyat" kadar derin boşluk hissiyle tezat oluşturarak son dokunuşu yapıyor. Elinize, kaleminize sağlık.