N’olursun duy benim, figan sesimi;
Aşkı da meşki de yaratan sensin.
Tenini yüzdürdü, kulun Nesimi.
Kendini kuluna, aratan sensin.

Yunus hâk ötürü, sevdi kulunu,
Seninle doldurdu, sine solunu,
Semahlarla buldu, senin yolunu,
Kendini kuluna, aratan sensin.

Mevlana da dahil, aşk-ı kervana,
Şems ile beraber, döndü pervane,
İlahi aşkları, oldu nirvana,
Kendini kuluna, aratan sensin.

Diyorlar aşkları, yapsa da tavan;
İnsanın insana, sevdası yavan,
Hallacı Mansur’la, Enel Hâk davan,
Kendini kuluna, aratan sensin

Vuslatsız bir aşkı, yaratmazsın sen,
Boşuna kendini, aratmazsın sen,
Yazdığın yazgıyı, karartmazsın sen,
Kendini kuluna aratan sensin.

Seni arayanlar, oluyor velî,
Kulu sevdi diye, Figani deli,
Affına mazhar mı’ bu kulun hali?
Aşkı da kulu da, yaratan sensin.

Kul Figani Erdem Gümüş
29.07.2026
Amasya


DOST KALEMLERDEN İNCİLER


Kimler yanmadı ki vuslat yolunda
Sönmüyor ateşler sadrın solunda
Lutfunla olan bir boşun dolunda
Kendini, kuluna aratan sensin.
Malum her şeyi yaratan sensin... H.C.ÖRS