5
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
79
Okunma
Beni sustu sanma,
yalnızca kelimelerimi gecenin en karanlık cebine sakladım.
Bir gün dönersem, sesimle değil,
sessizliğimin açtığı yaralarla dönerim.
Kırıldığım yerlerden çiçek değil,
diken büyüttüm ben.
Her dokunan kanamayı öğrensin diye.
Gökyüzü bile omzuma çöken yükü taşıyamadı.
Bulutlar dağıldı, yağmur vazgeçti benden.
Ben ise kendi fırtınamı sırtlanıp yürüdüm.
Şimdi önümde uzun bir yol, arkamda adımı unutan şehirler...
Ne geri dönmeye niyetim var, ne de iz bırakmaya.
Çünkü bazı insanlar gitmez...
Yalnızca içindeki evi sessizce yakar.
Ve geriye, külüne bile dokunulmayan bir ömür kalır.
Gölgesiz 2026
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.