RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

Andırın Kültür Havzası Şiir Anlama ve Dinleme Merkezi

Mahalle Hatıraları ve Yıkılan Zamanlar Salonu

Bugün salonumuzda Sayın Ahmet Coşkun (Coşkûnî)'nin Yitik Semt adlı şiiri okunuyor.

Kalburabastî Efendi bugün salona elinde paslı bir kapı tokmağı, omzunda eski bir kilimle geldi. Tokmağı masaya bıraktı, kulağını ona dayadı.

— Evlatlar... Şu tokmak yıllardır çalınmamış ama hâlâ misafir bekliyor. İnsan da böyledir; umut eskise de kapıyı çalmaktan vazgeçmez.

Karacaoğlan Köşesi'nden Sarı Mehmet başını iki yana salladı:

— Bizim köyde de öyle evler vardı ki, duvara yaslansan "Biraz dikkat et evladım, ben de zor duruyorum." diyecek gibiydi. Depremden değil, zamandan korkardık.

Âşık Feymani Köşesi'nden Sultan Bacı iç çekti:

— Eskiden kapı önlerinde kadınlar örgü örerdi, şimdi herkes telefona sarılmış. O zaman ilmek sayılırdı, şimdi internet paketi...

Ozan Avanoğlu Köşesi'nden Topal Bekir bastonunu gösterdi:

— Şair fareyi de yazmış, kediyi de... Bizim mahallenin kedileri de öyle tembeldi ki fareyle göz göze gelirler, "Sen bugün git, ben yarın kovalarım." diye anlaşmış gibiydiler.

Hasibe Hatun Köşesi'nden Kezban Teyze gülümsedi:

— "Yaşlı teyzeler ciğercilik oynuyor." dizesini okuyunca çocukluğum geldi aklıma. Oyunlarımızın malzemesi oyuncak değil, hayal gücüydü. Şimdi oyuncağı çok olanın oyunu az.

Âşık Diyari Köşesi'nden Deli Osman hafifçe doğruldu:

— Şair "Pencere el ediyor karşı pencereye." demiş. Şimdi apartmanda karşı komşunun adını bilmeyen adam, dünyanın öbür ucundakiyle görüntülü konuşuyor. Teknoloji ilerledi ama pencere komşuluğu emekli oldu galiba.

Kalburabastî Efendi eski tokmağı yeniden eline aldı.

— Evlatlar... Bir semti yıkan yalnızca zaman değildir; unutulmaktır. Evler çatlayınca duvarlar incinir, komşuluk çatlayınca insan.

Ahmet Coşkun, bu şiirde yalnızca eski bir mahalleyi değil, kaybolan bir hayat tarzını resmediyor. Şiirin en güçlü tarafı, okuyucuya tek tek görüntüler sunmasıdır. Eğilmiş direkler, çatlamış duvarlar, pencerelerin birbirine el etmesi, bastonlu dede, sokaktaki çocuklar... Bunların her biri adeta bir fotoğraf karesi gibi zihinde canlanıyor. Serbest şiirin sağladığı rahatlıkla kurulan imgeler, metne sinematografik bir hava kazandırmış. Özellikle "Şehir kulağında kalmış köy eskisi" dizesi, şiirin özünü tek başına taşıyabilecek güçte. Küçük bir öneri olarak bazı bölümlerde art arda sıralanan imgeler arasında kısa bir duygusal geçiş kurulursa bütünlük daha da kuvvetlenebilir. Bununla birlikte eser, nostaljiyi romantikleştirmeden, gerçekçi bir gözlemle anlatan başarılı ve özgün bir şehir şiiri niteliği taşıyor.

Özün sözü budur. Vesselam.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal