Her dizesi içe çekilen bir duman gibi… yakıyor ama yine de insanı kendine bağlıyor.
Aşkı bir alışkanlık, bir bağımlılık gibi anlatmanız gerçekten çok etkileyici; özellikle “ağız alışkanlığı gibi söylenen seviyorumlar” dizesi uzun süre akılda kalacak türden.
Bu şiirde sadece bir ayrılık değil, yavaş yavaş tükenen duyguların ağırlığı hissediliyor… Okurken o yanışı ve yorgunluğu derinden hissettiriyor insana...
Kaleminize sağlık, yerine çok yakışmış şiir, kutlarım... 🐞

derin bir mevzunun derin duyguları şiir kutluyorum

güzel şiirinizi okurken bir zamanlar yazdığım şu dizeler aklıma geldi;
Ben bir dudak tiryakisiyim
sigaranın değil
sevgilimin

Tebrik ediyorum şairimizi.. Saygılarımla.

Güne düşmeyi hak eden nadide bu eseri en kalbi duygularımla kutluyorum.
Kul Figani

Emeğinize yüreğinize sağlık
Mahir kaleminizi yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Kıymetli üstadım,
"Dudak tiryakisi bir aşkın
Dumanı üstünde tüten çaresizliği" mısrasıyla başlayan bu tını, şiire sinen dumanlı hüznü keskin biçimde duyuruyor.
Kibrit çöpünün alevine sığdırdık koca dünyayı" dizesindeki o daracık hapsolmuşluk hissi,
"Oksijen çadırlarında / Hiç durmadan, sönüyoruz" ifadesiyle bir can pazarını âdeta gözler önüne seriyor.
"Filtresi yanmış hayatı çekiyoruz içimize" finaliyle mühürlenen, tütün sarısı eylülün o yorgun nefesini işleyen kaleminize, yüreğinize sağlık. İlhamınız daim olsun.

Şiir, tutkuyla başlayıp zamanla yıkıcı bir alışkanlığa dönüşen çaresiz bir aşkı son derece vurucu bir imge dünyasıyla aktarıyor. Tütün ve sigara metaforu sadece yüzeysel bir benzetme olarak kalmıyor; aşktaki bağımlılığı, yıpranmışlığı ve bile bile zehirlenme hâlini her dizede katman katman derinleştiriyor.
​Özellikle dikkati çeken güçlü unsurlar:
​Sözde Değil Özde Bağımlılık: "Ağız alışkanlığı gibi söylenen 'seviyorum'lar" dizesi, duygunun kendisinin bitip yalnızca ritüelin ve bağımlılığın kaldığı o acı eşiği mükemmel özetliyor.
​İroni ve Tezat: "Oksijen çadırlarında / Hiç durmadan, sönüyoruz" kısmındaki oksijen ve sönme tezatlığı, yaşam desteği ararken bile tükenmeye devam eden ilişkinin çelişkisini somutlaştırıyor.
​Zamanın ve Bedenin Sararması: "Tütün sarısı eylül" ve "nikotin sarısı gülüşler" imgeleri, hem mevsimsel bir hüznü hem de ilişkinin taraflar üzerinde bıraktığı fiziki ve ruhsal lekeyi hissettiriyor.
​Vurucu Bitiş: "Son dalı kırmadan, incitmeden içmeliydik!" dizesi, tüm o yıkımın ortasında geç kalmış bir zarafet ve pişmanlık arayışı olarak şiiri çok güçlü bir noktada mühürlüyor.
​Duygusu çok yüksek, ritmi ve imge sürekliliği oldukça başarılı bir çalışma